|
Proza
Hij leeft!
Theologisch sprookje, 31-08-11
 Het is vroeg in de ochtend. De vogels vliegen over je heen, terwijl de wind de bladeren van de struiken laat trillen. Het is doodstil om je heen. De zon is nog niet opgekomen, maar door de schemering kan je alles zien: het gras, de aangeharkte paden, de stenen, de bloemen, een verdwaald knuffeltje, de stemmen van lang geleden. Je knielt neer in de dauw op het gras. Je buigt je lichaam voorover tot je voorhoofd bijna de steen voor je aanraakt. Je vingers raken de koude steen aan, je nagels volgen de sporen van de woorden in de steen. Je duwt harder alsof je door de steen heen kunt duwen. Maar je kunt hem niet meer aanraken. Je woelt met je handen door de losse aarde rond de steen, maar je kunt hem niet meer voelen. Lees verder.
Een theologisch kerstsprookje: De hemel was leeg
 Podcast, Zincast.nl (IKON), 20-12-10
 Er was eens een God, die het erg druk had. Elke dag zette hij de raderen van het universum in werking. Hij berekende de bewegingen van de sterren en de kracht van de opkomende zon. ’s Nachts rustte hij niet. En terwijl hij zijn evenwicht bewaarde, stroomden elke nacht miraden engelen langs zijn troon. In hun handen brachten zij hem wierook en papier. Op die papiertjes stonden boodschappen van zijn schepsels geschreven. En elk papiertje dat de engelen hem kwamen brengen, liet hij geduldig voorlezen. Meestal zij hij niets, soms schudde hij zijn hoofd. Dan verschijnt er een engel op het toneel met een geheimzinnig gebed onder zijn hoede... beluister het sprookje.
Herinnering aan 1989
 Verhaal, Rammenas.nl, 05-03-10
 Het was in 1989. En ik weet het nog zo goed. Het lokaal was leeg. De deur stond half open. Ik gluur naar binnen en zie in de verre hoek een stapel verfrommelde papiertjes liggen. Klaas van Vliet schreef elke les zijn schrijfblaadjes vol met schaamteloos seksuele toenaderingen. Niet dat iemand er nog op reageerde. Het was regel in onze klas dat elke ontvanger de propjes seks in een hoek wierp. En aan het einde van de week mocht Klaas in elke klas zijn zooi komen opruimen. Met mijn natte vingers trek ik strepen over het bord. Ik vermeng geschiedenis met wiskunde. 1989 wordt 19-9, maar de uitkomst blijft even ongewis. De Kapitein brulde in mijn oor dat ik het beter kon. Beter moest. Lees verder.
Dead poets live forever. Levensbeschouwelijke filmgesprekken
 Artikel, Narthex, 17-12-09
 Ik geef het college 'levensbeschouwelijk filmgesprek'. Ik heb ze maar zeven keer drie uur onder mijn hoede. Ik leer ze over Jung en Campbell, over het verschil tussen objectiviteit en subjectiviteit, over het verschil tussen observeren en analyseren. Ze moeten filmrecensies schrijven, elke week één. En elke week presenteert een student enkele scènes uit een film naar keuze om ons wekelijks levensbeschouwelijk filmgesprek voor te zitten. Ik draag kennis over, leer competenties aan, maar vooral mag ik ze ook een heel klein beetje helpen op de weg om te groeien als mens. Ik heb zo ontzettend veel te danken gehad aan enkele middelbareschooldocenten die in plaats van Grieks of Geschiedenis met ons discussieerden over volwassen worden. Dead poets live forever. Lees verder.
Bewust leven
 Artikel, rkkerk.nl, 28-02-09
 Wie ‘bewust leven’ zoekt via internet komt zo’n anderhalf miljoen hits tegen. Vaak gaat het over spiritualiteit, positive thinking en mind styling, maar net zo goed over bewust koken, bankieren of vrijen. De mooiste vond ik die van een verzekeringsmaatschappij. De ‘Bewust-leven-uitvaartpolis’: wie bewust gezond leeft, verdient volgens hen een lagere premie. Heeft de verzekerde een gezond gewicht en rookt hij niet, dan krijgt hij een extra lage premie. Jezus is zich bewust van zijn dood, maar tegelijkertijd beleeft hij zijn leven daardoor des te intenser. Memento mori betekent niet alleen dat je de gestorvenen moet gedenken, maar vooral ook je eigen dood. Dit besef van eindigheid en sterfelijkheid leidt niet tot apathie, lusteloosheid of fatalisme. Lees verder.
Brief van Jezus
 Brief, Isidorusweb.nl, 14-01-09
 Beste…, ach ja, ik weet niet eens je naam. Je hebt er zeker weten één, waarschijnlijk met zorg en liefde door je vader en je moeder uitgekozen. Ik zou je naam moeten weten. Ik behoor die te weten. Maar hij ontglipt me gewoon even… Volgens mijn naam was ik voorbestemd om te redden. Of eigenlijk: de Eeuwige zou zijn werk door mijn handen doen. Maar het enige dat ik kon doen, was tekenen in het zand. Een naam kan een hele belasting zijn, zoveel hoop wordt erin opgesloten. Teveel hoop voor één mens om te dragen. Ze noemde mij naar één van de priesters uit het roemruchte verleden toen de wereld nog jong was. En naar één van de priesters die onder tranen terugkeerde naar hun vaderland. Lees verder.
Almost incomprehensible
 Bijdrage, Onze Taal, 19-12-07
 In the archives of the former Dutch government in The Hague scholars have discovered a rare document from the year 2007. The language in which the document was stated - an old European language - is almost incomprehensible for modern day readers. Our European forefathers at the beginning of the 21st century used to speak a great number of different languages, all connected to a specific part of Europe. The newly discovered document speaks about some kind of competition, organized by a society that has long since disappeared, called ‘Our Language’. This organization was dedicated to maintaining and stimulating the sheer endless and unpractical variety of European languages. Lees verder.
Verder dan je ogen reiken
 Inspiratie Magazine, maart 2002
 Tiny’s pieper gaat af. Mevrouw Kouwenaar, ziet ze op haar display. Op een draf verdwijnt ze richting kamer 15, waar ze het oude vrouwtje in erbarmelijke toestand aantreft. Tiny slikt even en loopt dan naar het vrouwtje toe. “Geeft niet hoor, zal ik u schoonmaken?” Ze begint voorzichtig de kleren van het vrouwtje uit te trekken. Dan valt het haar op dat de oude dame iets in haar hand heeft geklemd: “Hij laat me nooit alleen, dus ik Hem ook niet.”
Lees het hele artikel
Stille nacht
Inspiratie Magazine , januari 2001
 Haar ouders zitten tegen elkaar aan, elk een hand in de couveuse gestoken. Ze zeggen niets, ze kijken alleen. Hun verenigde liefde ligt in de machine, die met kille discipline haar hart en longen in bedrijf houdt. Dan fluistert ze tegen hem: “Het is kerstavond, weet je dat?” Ze kijken naar hun kindje dat vecht voor haar leven. Ze zien Hem daarin liggen. Niet in een couveuse, maar in een kribbe. En toch lijken ze zo veel op elkaar. Lees het hele artikel
...
|
