Moorddadige Jezus: dEUS schiet met Ghost in zijn eigen voet Recensie, Katholiek.nl, Trouw, 03-02-12; samen met Eric v.d. Berg De nieuwe clip Ghost van de Antwerpse band dEUS is controversieel en gaat ten koste van de schoonheid van de liedtekst. In Ghost worden heel wat flauwe persiflages op de nieuwtestamentische
verhalen gemaakt. Blowend en skatend geneest deze Jezus valwonden, verandert
water in cola en vermenigvuldigt onder een barbecuerooster hotdogs en doet
de geknoeide mosterd verdwijnen. Of je deze grapjes ziet als leuk of blasfemisch ligt vooral aan de individuele kijker. Twee zaken springen er uit die cultuurtheologisch interessant zijn. Het zijn de beelden van een vrijende Jezus die bloederig wraak neemt op zijn vijanden. Dat druist in tegen het hart van Zijn boodschap: heb je vijanden lief. Lees verder.
Why I Hate Religion, But Love Jesus levert magere theologie op Recensie, Katholiek.nl, 14-01-12; Credible.nl, 17-01-12; geciteerd in Nederlands Dagblad, 24-01-12 Op internet is het een grote hype: de jonge evangelical Jefferson Bethke rapt over zijn bekering, zijn haat voor religie en zijn liefde voor Jezus. Zijn bijna professionele videoclip Why I Hate Religion But Love Jesus is al bijna 9 miljoen keer bekeken en al bijna 1 miljoen mensen hebben de moeite genomen om op youtube te reageren. Volgens Bethke zelf gaat zijn ‘gedicht’ (zoals hij het zelf noemt) over het verschil tussen “Jezus en de valse religie”. “Religie snapt niet dat zij niet meer is dan parfumspuiten op een kaskas.” Alle religie moet het ontgelden. Vanwege het waanzinnige succes van Bethke is het interessant om zijn theologische boodschap wat nader te analyseren. Lees verder.
The Season of the Witch: heksen, demonen en de ‘sleutel van Salomo’ Recensie, GoedGelovig.nl, 10-12-11 De film The Season of the Witch is een met liefde gemaakte fantasy-film uit 2011 met onder andere Nicolas Cage, immer met melancholische blik en grote, trouwe hondenogen. De enscenering, fotografie en special effects zijn uitmuntend. Het verhaal van de film is adequaat, maar onnodig clichématig. Mijn theologenhart ging echter sneller kloppen toen de ridders en de heks het klooster bereikten. De monniken worden dood aangetroffen in het scriptorium al waar zij hun leven wijdden aan het kopiëren van een geheimzinnig manuscript. Het document wordt de Clavis Regis Salomonis genoemd, en bevat in de film de sleutel tot het bestrijden van de demon en de heks. Lees verder.
‘Inside: Pint-Sized Preachers' Interview, Cappuccino (NRCV), 15-10-11 Hij zit nog maar net in de kleuterklas, maar de Amerikaanse Kanon Tipton heeft de hele kerkgemeente aan zijn lippen hangen. Als een ware evangelist preekt hij de evangeliën, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegt, in het rond schreeuwt en druk met zijn armen zwaait. En dat op een leeftijd van slechts vier jaar. In de schokkende documentaire 'Pint-seized Preachers' wordt het ontluisterend verhaal verteld van drie minipredikanten die opgezweept door godsdienstwaanzinnige ouders en familieleden worden aangezet tot donderpreken en healings. "Deze in Nederland niet bekende praktijk past perfect in de context van evangelical en pentecostal gemeenschappen waar elk centraal gezag wordt verworpen." Beluister het interview.
Jezus in beeld Recensie, RKK.nl, 09-10-11 Het nieuwste boek van theoloog Freek Bakker Jezus in beeld heeft als sprekende ondertitel ‘een studie naar zijn verschijnen op het witte doek’. Dat ‘witte doek’ doet misschien wat archaïsch aan, maar Bakker laat wel gelijk duidelijk zien dat Jezus door de hele filmgeschiedenis, van doek tot dvd, een dankbaar onderwerp geweest is. Meer dan zestig films zijn er gemaakt over het leven van Jezus, van From the manger to the cross (1912) tot Son of Man (2006). Bakker geeft bij elk van zijn achttien films een korte, maar levendige beschrijving van de inhoud van de film. Wie een besproken film niet zelf gezien heeft, kan op die manier uistekend meekomen met het verhaal. Dan volgt een theologische analyse. Lees verder.
Theoloog kan leren van films Artikel, Friesch Dagblad, 30-09-11 Jezus is veelvuldig in de film afgebeeld. Freek Bakker schreef er een boek over: “Laat theologen het medium van de film gaan gebruiken om hun ideeën uit te drukken.” Veel regisseurs gingen hen immers voor. Meer dan zestig films zijn er gemaakt over het leven van Jezus, van Der Galiläer (1917) tot Son of Man (2006). In zijn laatste boek Jezus in beeld. Een studie naar zijn verschijnen op het witte doek bespreekt de Utrechtse theoloog Freek Bakker er zestien. Tijdens een symposium van het departement Religiewetenschappen en Theologie (Universiteit Utrecht) en het instituut IIMO werd het boek aan de wereld gepresenteerd. “De opstanding altijd een van de grootste uitdagingen van het christelijk geloof was en is.” Lees verder.
Le Moine (de monnik) Recensie, RKK.nl, 15-09-11 Regisseur Moll probeert een religieuze fabel te schilderen over de menselijke zwakheden van een Kapucijner monnik, maar het resultaat is een voorspelbare mix van seks, religieuze obsessie en een satanspact. Bovendien is Le Moine wel erg seksistisch: de satan heeft altijd de vorm van een verleidelijke vrouw. De film Le Moine is een bewerking van het boek The Monk: A Romance van de Romantische auteur Matthew Gregory uit 1796. Vanwege de mix van seks en katholicisme werd het ogenblikkelijk verboden, wat de bekendheid natuurlijk alleen ten goede kwam. Wat in 1796 echter nog vernieuwend en provocatief was, is in 2011 een al diep ingesleten pad van clichés. Lees verder.
Avatar, mijn lichaam & ik Podcast, Zincast.nl (IKON), 13-06-11 De film Avatar lijkt op het eerste gezicht een trendy eco-fabel. De maan Pandora wordt bewoond door de Navi (lange, magere blauwe wezens) die in perfecte harmonie met de natuur leven. Hun manier van leven wordt ernstig bedreigd door de mens die de maan wil leegroven van haar grondstoffen. Avatar laat je op twee manieren over jezelf nadenken. Ten eerste je afhankelijkheid van technologie. Niet dat alle computers en mobieltjes per se slecht voor ons zijn, maar wel er gevaren hangen aan ons vertrouwen in de technologie. De mensen die Pandora leeg willen roven, doen dit om de steeds maar stijgende honger van de mensheid naar ruwe materialen te stillen. Lees verder.
'Wij zijn individuen' Column, MediaReligieCultuur.nl, 28-04-11 In Monty Python's The Life of Brian probeert de titelheld, de messias-tegen-wil-en-dank het samendrommende gepeupel van zich af te houden. Wat Brian immers ook zegt of doet, en of dat nu verstandig is of dom, het volk ziet in alles een goddelijk teken of een messiaanse wijsheid. Wanhopig roept de nepmessias tot het volk: "Jullie zijn individuen, ga je eigen weg!" Waarop het volk als uit één mond herhaalt: "Ja, wij zijn individuen". De uitspraak zelf bevestigt het tegendeel.In de SouthPark-episode Raisins (10-12-03) komt Stan terecht bij de 'Goths'. De Goths zijn stereotype uit de gelijknamige subcultuur: zwart haar en kleren, doodshoofden, kraaien, sigaretten, koffie, en duistere gedichten over het eindeloze lijden. Lees verder.
Goudse passie: Lovenswaardig, maar kwalitatief onder de maat Recensie, Isidorusweb.nl, 21-04-11 Daarnet op Witte Donderdag zonden EO en RKK in een unieke samenwerking de 'Passion' uit: het verhaal van de laatste 24 uur van het leven van Jezus Christus, verteld vanuit de Gouds markt. De Goudse passie was zowel een succes als een mislukking: het multicultureel verantwoorde geneuzel en de slechte acteerprestaties deden pijn aan de ogen en de oren, maar hoe lang is het geleden dat het verhaal van de Levende door zovele mensen tegelijk is beleefd? In een soort CNN-achtig decor met een hysterische interviewster wordt aan voorbijgangers gevraagd wat ze van Jezus vinden. Op één na melden alle geïnterviewden dat het bij de Passie "niet per se over het verhaal van Jezus gaat, maar over samen-zijn". Lees verder.
'In Nederlands drama is religie nauwelijks in beeld' Interview, Trouw, 15-04-11 Je ziet het bijna nooit, zegt cultuurtheoloog Frank Bosman van de Universiteit van Tilburg: een postmoderne dominee die opduikt in een populaire serie als ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’. “In Nederlands drama is religie nauwelijks in beeld. Als het al voorkomt, is dat op puur ornamentele wijze, bij bruiloften. Zo’n geestelijke staat er dan alleen bij voor het plaatje, net als de taart en de bloemstukken. Maar deze dominee in ‘Goede Tijden’ heeft echt iets te doen en te zeggen. En ze is expliciet positief in beeld gebracht, als een weldenkend mens van vlees en bloed.” Dat op primetime Nederlandse televisie de dominee nu een sympathiek personage is, zegt veel over het gemak waarmee nieuwe generaties met religie omgaan. Lees verder.
Alma, een dualistisch sprookje Recensie, GoedGelovig.nl, 02-04-11 Regisseur Rodrigo Blaas (bekend van o.a. de Pixar-animatiefilm Wall-E) verrast in het zeer korte Alma de kijker met een bijzondere tekenfilm over een vrolijk, klein meisje. Alma dartelt rond in de sneeuw, ergens in een verder schijnbaar lege straat. Op een muur staan honderden namen geschreven, en onbekommerd schrijft ze haar eigen erbij. Dan wordt haar aandacht getrokken door een pop in de etalage aan de overkant. De pop is Alma's spitting image. Als Alma probeert de poppenwinkel in de komen, blijkt die op slot. Pas als ze wegloopt, gaat de deur op mysterieuze wijze open. Binnengekomen staat de pop op een andere plek. Alma is een dualistisch sprookje: je ziel zit voor eeuwig opgesloten in je lichaam. Lees verder.
Gods eigen parochie Recensie, KatholiekNederland.nl, 23-03-11 Op 27 maart gaat in Utrecht de documentaire Gods eigen parochie in première. De film van Sherman De Jesus gaat over de Utrechtse Willibrordusparochie en haar fameuze voorganger pater Kotte (+ 2006). De documentaire focust op de mensen die Kotte persoonlijk hebben gekend: oude parochianen maar ook Antoine Bodar en kardinaal Simonis. De kijker moet aan de hand van interviews, historische televisiebeelden en geciteerde krantenberichten zich een beeld vormen van de complexe situatie rond pater Kotte. Dat lukt uiteindelijk wel, maar vraagt wel veel van de kijker. Gods eigen parochie legt op treffende wijze een periode in de Nederlandse r.k.-kerk vast, die voor alle partijen moeilijk was. Lees verder.
The Rite Recensie, KatholiekNederland.nl, 02-03-11 Interview, Dit is de dag (EO), 02-03-11 Exorcismefilms als The Exorcist (1973), Stigmata (1999), The Exorcism of Emily Rose (2005), The Last Exorcist (2010) en andere excelleren meestal in antipapistisch pamfletisme: priesters vallen van het geloof en voor mooie vrouwen, ontdekken een eeuwenoud kerkelijk complot tegen 'de ware boodschap van Jezus' en moeten vechten tegen corrupte bisschoppen en kardinalen. Regisseur MikaelHafström weet Godzijdank van The Rite een hele andere film te maken. Deze nieuwste duiveluitdrijvingsfilm schetst een mooi beel van de twijfelende priester, die zijn geloof en roeping hervindt door de confrontatie met het Kwaad.
Lees de recensie en beluister de uitzending.
Southpark, konijnen en Pasen Artikel, Isidorusweb.nl, 16-02-11 Elk jaar verschijnen er onderzoekjes die uitwijzen dat zo-en-zo-weinig mensen nog weten wat Pasen eigenlijk betekent. Laatmoderne cultuurchristenen als we zijn, associëren we Pasen met eieren, familie-uitjes met oma en opa, en met een lang weekend vrij. Vaak wordt dan een of andere verlepte cultuurtheoloog gevraagd om dit te 'duiden', en vaak komt die 'expert' dan niet verder als 'deïnstitutionalisatie' (3x woordwaarde), 'mensen weten niets meer' en 'allemaal de schuld van de commercie'. Toch zijn er tenminste twee die met 'Pasen = konijn' zeer intelligent omgaan en en passent nog enkele kritisch noten kraken. Aanschouw: Pasen volgens SouthPark en Pasen volgens de komediegroep Poykpac. Lees verder.
Black Swan Recensie, KatholiekNederland.nl, 09-02-11 De film Black Swan is een Oscarwaardige film over de eeuwige strijd in de menselijke ziel. Op de beroemde noten van Tchaikovsky's Zwanenmeer tovert regisseur Darren Aronofsky een visueel spektakel over liefde, chaos en schepping. Eigenlijk verkondigt Aronofsky hier op treffende wijze het Romantisch adagium dat ware kunst niet zonder passie te verkrijgen is. Bij die passie horen echter ook (seksueel) geweld, chaos, verdriet en ondergang. Dat is de prijs die betaald moet worden. Alleen degene die in staat is zijn duistere zijde te herkennen en te gebruiken zonder de chaos de totale controle te laten overnemen, die is in staat om waarlijk kunst te creëren. Lees verder.
Tron Legacy Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 26-01-11 Tron Legacy is een heel laat vervolg op de film Tron uit 1982, in zijn tijd een regelrechte SF-klassieker. Tron haakt aan bij een van de standaardthema's van het genre: de angst dat de (digitale) schepping (computers) in opstand komen tegen hun schepper (de mens). Er pent zich een wereld aan filosofische vragen: naar de verhouding tussen de 'offline' en de 'online' wereld, de 'ongelijkwaardige' (?) relatie tussen de almachtige 'User' (de gebruiker) en het door hem gebruikte 'Programm' (programma's), de onmogelijke hang naar perfectie, het idee dat creativiteit en groei alleen mogelijk zijn bij chaos, fouten en vergissingen. Maar het script werkt ze nergens goed uit. Zonde. Lees verder.
Alice in Wonderland (2010) Podcast, Zincast.nl (IKON), 03-01-11 Groot worden doet pijn. Iedereen die groot geworden is, weet dat uit eigen ervaring. Niet alleen je lichaam doet pijn vanwege groeispurten, maar je emoties en hormonen vliegen alle kanten op. En als je heel eerlijk bent, wordt dat na verloop van tijd wel minder, maar helemaal ophouden doet het nooit. Dat opgroeien pijn doet, is overigens van alle tijden. In 1865 schreef de Engelse auteur Lewis Carroll het wereldberoemde verhaal van de 13-jarige Alice die in een diep konijnenhol valt, Alice in Wonderland. In 2010 probeerde Tim Burton het wederom voor Disney. En deze Alice is al ouder, volwassener.
Beluister de podcast en lees de recensie.
Des hommes, des dieux: je leven geven Kort interview, Kruispunt Radio (RKK), 20-11-10
Rolf Deen (KFA-Filmbeschouwing) en Frank Bosman zijn in gesprek met Wilfred Kemps over de Franse monnikenfilm Des Hommes, des Dieux. Bosman: "Deze film over de moord op zeven monniken door
moslimterroristen is zeker geen koren op molen van Wilderaanhangers. De abt van het klooster citeert voor
zijn preek zowel uit de Bijbel als uit de Koran. Het is eerder een film over dialoog, die laat zien dat elkaar doodslaan het domste is wat je kan doen. Het is een paasfilm: je eigen leven opofferen"
The Last Airbender Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 19-11-10 De film The Last Airbender speelt zichaf in een imaginaire wereld die zijn structuur dankt aan de vier elementen: water, aarde, vuur en lucht. Elk element heeft zijn eigen volk: de Water Tribes, de Air Nomads, het Earth Kingdom en de Fire Nation. Sommige stervelingen hebben de gave van 'bending' (letterlijk 'buigen'): zij kunnen hun natuurlijk element manipuleren wat met spectaculaire effecten gepaard gaat. Aan wie er voor open staat presenteert The Last Airbender een mooie, pure film over kinderen die hun volwassen verantwoordelijkheid nemen in een wereld die vol zit met magie en geloof. "Er is geen liefde zonder offer," is een levensles, en niemand kan het zich veroorloven deze les niet te nemen. Een aanrader. Lees verder.
De moslim als schurk Artikel over Bosman, Reformatorisch Dagblad, 29-10-10 Media zijn belangrijk in de westerse cultuur. Maar door het wereldwijde web wordt het allemaal wel onoverzichtelijk. Hoe stellen christenen zich op in die nieuwe ontwikkelingen? De Christelijke Hogeschool Ede hield er deze week een conferentie over. De Tilburgse docent Frank Bosman illustreerde hoe de moslim vandaag in films en computerspelen fungeert als „de makkelijke schurk”, die decadent, barbaars en gewelddadig is. "Als je in een paar seconden duidelijk wilt maken wie goed en slecht is, toon je vandaag beelden van een moslim. Dan hoef je niets meer uit leggen.” Vroeger is dat ook wel anders geweest, zo liet Bosman zien uit oudere filmbeelden. Lees verder.
'I am not a Jew, I am a Vulcan. SouthPark over joden en jodendom Samenvatting artikel, Communio, 23-10-10 Southpark situeert de positie van joden en jodendom binnen de discussie tussen assimileren en segregeren, tussen succesvolle integratie en het opgeven van de eigen identiteit als prijs daarvoor; in deze serie komt ook een joodse identiteit naar voren die authentiek is, in de zin van continuïteit en onvervreemdbaarheid. Naast het bijtende sarcasme waarmee Stone en Parker afrekenen met christelijke vooroordelen van christenen ten opzichte van joden, en het onderscheid tussen de etnische en religieuze componenten van de joodse identiteit, is omgekeerde stereotypering van de zelf-hatende Jood een boodschap met blijvende sociale relevantie. Lees verder.
After.Live Recensie, KatholiekNederland.nl, 08-10-10 Anna vindt zichzelf echter terug in een soort aards vagevuur: het mortuarium. Uitvaartondernemer Eliot (Liam Neeson) verzorgt Anna's wonden. Hij claimt dat hij met de doden kan spreken en de taak heeft hen te helpen om 'over te steken' naar 'de andere kant'. Dat hij met Anna kan spreken, is 'logisch' aangezien zij dood is. Anna is echter in het geheel niet overtuigd dat ze overleden is, en probeert met woorden en daden zich te bevrijden. Regisseur Wojtowicz laat de kijker achter met een onbvredigend gevoel (en dat is positief bedoeld). Stel immer dat dood niet echt dood is… After.Live speelt in op de diepmenselijke angst voor het onbekende, en de dood is in extrema het Grote Onbekende. Mooi film, maar niet voor bange zielen. Lees verder.
Machete Recensie, KatholiekNederland.nl, 09-09-10 Machete is een gewelddadige spaghetti-western van Robert Roderiquez met halfnaakte gun babes, een onverslaanbare held en een gekruisigde priester. Desondanks kan Roderiquez' film ook gezien worden als een aanklacht tegen het Amerikaans racisme op de grens van Mexico en Texas. De dominante religie in Mexico is het rooms-katholicisme, en ook Roderiquez vergeet niet daar iets mee te doen. Cheech Marin speelt de rol van een bekeerde crimineel die priester geworden is: dik, sigaren rokend en tot de tanden gewapend. Zijn biechtgesprekken neemt hij op, terwijl zes camera's in de vorm van een kruis zijn kerk non-stop bewaken. Lees verder.
Tussen haat en liefde. Verzoening in de laatmoderne cinema Artikel, KFA-Filmbeschouwing.nl, 06-09-10 ‘Verzoening’ is een lastig begrip. Het roept vrijwel direct religieuze connotaties op, in de zin van ‘zoenoffer’, maar ook associaties van wraak, genoegdoening, Widergutmachung. In christelijke kringen duikt direct het beeld op van Jezus van Nazareth die – zoals door gelovigen wereldwijd beleden wordt – ons met God heeft verzoend door zijn dood (zoenoffer) aan het kruis. Dit ‘bloedoffer’ klinkt in laatmoderne oren erg archaïsch. Wat betekent ‘verzoening’ nog voor ons? Eén van de mogelijkheden om antwoord te geven op de vraag naar de betekenis van ‘verzoening’ en ‘verlossing’ voor de laatmoderne mens is de cinema. Hollywood gebruikt namelijk gretig het thema ‘verzoening’. Lees verder.
Vision - Aus dem Leben Hildegard von Bingen Recensie, KatholiekNederland.nl, 05-09-10 Hildergard von Bingen (1098 – 1179) is een van de meest aansprekende heiligen uit de Middeleeuwen. Ze stichtte en beheerde twee Benedictijnse kloosters in Rupertsberg en Eibingen en zou internationale faam behalen als theoloog, filosoof en zieneres. Ze was superintelligent en de positie van abdis (in kerkelijke rang gelijk aan een bisschop of abt) was de hoogste die zij als vrouw in de Middeleeuwse maatschappij kon bereiken. De film Vision - Aus dem Leben Hildegard von Bingen laat enkele sleutelscènes zien uit het leven van deze bijzondere Middeleeuwse vrouw, maar overtuigt niet. Regisseur Margarethe von Trotta maakt van Hildegard een moderne feministe, en geen wezen van vlees en bloed. Lees verder.
Verzoening in Film en Games Lezing, HOVO-zomeracadmie, 20-07-10 ‘Verzoening’ is een lastig begrip. Het roept vrijwel direct religieuze connotaties op, in de zin van ‘zoenoffer’, maar ook associaties van wraak, genoegdoening, Widergutmachung. Eén van de mogelijkheden om antwoord te geven op de vraag naar de betekenis van ‘verzoening’ en ‘verlossing’ voor de laatmoderne mens is de cinema. Hollywood gebruikt namelijk gretig het thema ‘verzoening’. Is het mogelijk om een laatmodern verzoeningsbegrip te distilleren uit een aantal sprekende Hollywoodfilms? En zo ja, hoe ziet deze er dan uit. Bekijk de complete lezing online.Opmerking: tijdens de lezing liet de extern aangeleverde techniek het afweten waardoor de lezing noodgedwongen een iets andere invulling kreeg: van films naar games.
De politieke filosofie van Toy Story 3 Recensie, 23-06-10 Pixar's derde film in de Toy Story-cyclus werd zeer positief ontvangen door het bioscooppubliek.Behalve het in alle drie de delen terugkerende thema van volwassen-worden (van Andy) en loyaliteit (van het speelgoed ten opzichte van Andy), geeft Pixar in deel 3 een vette knipoog naar de politieke filosofie. Tijdens de film komen vijf staatsvormen naar voren, en worden stilzwijgend becommentarieerd. Steeds speelt de mens/baas/eigenaar de rol van de staat, terwijl het speelgoed 'het volk' vertegenwoordigd. De film begint met een situatie van klassiek feudalisme, zoals dat ook in deel 2 en 3 gold. Andy is de absolute vorst van zijn onderdanen, die hij letterlijk als lijfeigenen beschouwt. Lees verder.
Alice in Wonderland Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 10-06-10 In de 2010-filmversie van Alice in Wonderland (2010) injecteert regisseur Tim Burton het oude Victoriaanse sprookje van Carroll met een flinke dosis fantasy en een vleugje Jeanne d'Arc. Het resultaat is een moderne fabel over sprekende dieren, roeping en volwassen worden. Burton beschouwt zijn film niet als een verfilming van Carrolls boek, noch als een remake van de 1951-Disneyfilm. Deze constructie geeft Burton maximale artistieke vrijheid om deze Alice een geheel eigen verhaal en karakter te geven. Burton laat Alice 6 jaar na haar eerste avonturen in Wonderland terugkeren in het konijnenhol. Het Wonderland van vroeger heet nu ‘Underworld’ (‘onderwereld’) en veel van de pracht en glorie is verdwenen. Lees verder.
Wall-E en de imitatio Dei Podcast, Zincast.nl (IKON), 31-05-10 Hij werkt. Dag in, dag uit. En elke dag doet hij hetzelfde als de vorige dag. En elke dag zal dezelfde zijn als deze dag. Zijn leven is strikt geordend, niets kan hem verstoren in de uitvoering van zijn levensroeping. Wat hij doet? Hij verzamelt afval, perst het in zijn kleine lijf tot handzame blokjes en bouwt er onwezenlijke piramides van. De steden van weleer zijn stoffig en eenzaam als de woestijn van de farao's. Hij werkt en ruimt, en ruimt en werkt. Wie hij is? Hij is robotje, met de naam Wall-E. Twee rupsbanden, twee onafhankelijk bewegende ogen, ruwe werkklauwen, een laserstraal… en een onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Achtergelaten door zijn scheppers, ruimt hij andermans puin op. Beluister de podcast.
Mohammed, censuur en Southpark Artikel, Isidorusweb.nl, 22-04-10 De makers van de satirische 'animated sitecom' Southpark, Matt Stone en Trey Parker, zijn op internet bedreigd vanwege hun
laatste twee episodes 200 en 201 waarin de profeet Moahmmed figureert. Toch is deze dubbelaflevering geen satire op Mohammed. Het is een aanklacht tegen de slappe knieën van krantenredacties en televisiestations. Angst is een slechte raadgever, en censuur een zwakke verdediging. In 2010 hernemen Stone en Parker het thema rond de afbeelding van Mohammed met de dubbelaflevering 200/201.Volgens Tom Cruise (Trapped in the Closet, 2005) omdat Mohammed de unieke eigenschap bezit immuun te zijn tegen parodieën en satire. Lees verder.
Igor Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 15-04-10;
credible.nl, 16-04-10 De slaaf van een getikte wetenschapper, Igor, schept na de dood van zijn meester een vrouwelijk monster. Eva weigert echter slecht te zijn, totdat zij haar onschuld verliest. De tekenfilm Igor neemt een belangrijk levensbeschouwelijk thema op: is de mens van nature goed of juist slecht? Alle mogelijke antwoorden zijn de revue gepasseerd in de christelijke traditie: van louter slechtheid tot onvervreemdbare goedheid. Igor opteert duidelijk voor goedheid. Het door Igor geschapen monster is in en in vriendelijk. Als de kwade dokter Schadenfreude haar dwingt agressie te vertonen, wordt zij ook slecht. Moraal van Igor: slecht-zijn is een keuze, geen aangeboren hoedanigheid. Slechtheid is nurture en geen nature. Igor legt de morele last geheel bij het menselijk geweten. Lees verder.
Facebook, vriendschap en status Artikel, mediareligiecultuur.nl, 08-04-10 Stan Marsh is de enige kid in town die geen profiel op Facebook heeft. Eric, Kenny en Kyle hebben wel een account. Ze zitten in dezelfde kamer terwijl ze druk bezig zijn elkaar digitaal te mailen, te ‘tikken’ (‘poke’), op elkaars berichten en foto’s commentaar te geven, en domme online games te spelen. Stan weet lang weerstand te bieden tegen de sociale druk om ook op Facebook aanwezig te zijn, maar als ‘verrassing’ hebben zijn vrienden er één voor hem gemaakt. Southpark neemt in de nieuwste episode You have 0 friends het verschijnsel sociale media genadeloos op de hak. In sociale netwerken als Facebook wordt vriendschap gereduceerd tot status, en de sociale druk is op internet nog groter dan in real life. Lees verder.
Camilo's crucifix leeft! Column, 06-04-10 Het verleden heeft de neiging langzaam, maar onhoudbaar te ontbinden. De mensen die je liefhad, de plaatsen waar je huilde, en baantjes die je verafschuwde, ze verdwijnen tot herinneringen, die op hun beurt langzaam vergaan. Vandaag hoorde ik op twitter van @petervanzoest dat het roemruchte kruisbeeld van Don Camilo aan de vernietiging is ontsnapt. (bron). De kerk waarin het houten kruisbeeld hing, ging in vlammen op. Wonder boven wonder werd het kruisbeeld gespaard, waarmee de zwart-wit priester uit een klein Italiaans dorpje theologische discussies voerde. De ruzies tussen de Roomse, boerse pastoor en de even boerse maar communistische burgemeester Peppone blijven me intrigeren. En dan dat pratende crucifix.... lees verder.
Pope Joan Recensie, samen met Christian van der Heijden, KatholiekNederland.nl, 28-03-10; KFA-Filmbeschouwing.nl, 30-03-10 Pope Joan is de verfilming van de middeleeuwse legende van pausin Johanna. De film (originele Duitse titel Die Päpstin) is gebaseerd op het gelijknamige boek van Donna Woolfolk Cross. In 1972 werd haar roman al eens verfilmd, toen met Liv Ullmann in de hoofdrol. Nu vertolkt Johanna Wokalek de heldin van het verhaal: Johanna von Ingelheim. Het verhaal is simpel: Een Duits meisje overleeft een moordpartij van Noormannen en besluit haar intellectuele aspiraties te volgen door zich als mannelijke kloosterling voor te doen. Een prachtig epos, maar de makers zijn er niet in geslaagd een geloofwaardig beeld van de vroege middeleeuwen te schetsen. Lees verder.
Seksuele hypocrisie Artikel, mediareligiecultuur.nl, 26-03-10 Southpark stat bekend om zijn maatschappij satire. In Sexual Healing maken zij de Westerse hypocriete ten opzichte van overspel belachelijk: moreel zondig is alleen hij die betrapt wordt. En de oorzaak van immoreel gedrag ligt vooral buiten het eigen geweten. Stone en Parker laten de mannen uit de episode voortdurend naar willekeurige vrouwen loeren: de ogen flitsen even snel op en neer, vooral als ze het over overspel van de ‘anderen’ hebben. Maar: ‘wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, heeft haar al genomen’. Hier wordt niet de handeling geproblematiseerd, maar ook vooral de intentie. De celebrities worden gestraft in SouthPark omdat ze gepakt zijn, maar feitelijke moeten alle mannen in de episode zichzelf net zo hard aanpakken. Lees verder.
The Book of Eli Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 15-03-10 Ook gepubliceerd op: Credible.nl, 16-03-10 en KatholiekNederland.nl, 16-03-10 Soms moet je lang zoeken om de religieuze laag die in bijna elke speelfilm zit, te kunnen achterhalen. De mooiste religieuze thematiek zit meestal heel subtiel verborgen, alleen lees- en zichtbaar voor de geoefende luisteraar en kijken. Niet in The Book of Eli. Alleen de titel al brengt je direct op het goede spoor. Predikantenzoon Denzel Washington leest net als zijn karakterrol ‘Eli’ elke dag de bijbel. En dat wil hij ons graag vertellen. Wat volgt is een lawine van bijbelse verwijzingen, die elke geoefende kijker de adem beneemt (en dat is niet per se een compliment). Aan het einde van de film blijf je als kijken achter met de vraag of je niet naar een zwaar ontspoorde reli-thriller hebt zitten kijken. Lees verder.
Princess and the Frog Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 15-03-10 Disney’s Princess and the Frog is losjes gebaseerd op de roman The Frog Princess van E.D. Baker, die op zijn beurt zijn inspiratie putte uit het oude verhaal van de Gebroeders Grimm, de Kikkerprins. De twee verhalen en de film delen het basale plot: prins verandert in kikker en heeft een prinses nodig om de betovering te verbreken. Baker en Disney werken het verhaal in groter detail uit, met veel aandacht voor details en subplots. Disney plaatst het verhaal bovendien tegen de achtergrond van de roaring twenties, in het zogenaamde French Quater in New Orleans. Deze locatie schreeuwt om swingende jazz. Het betekent ook dat we nu voor het eerst in de Disneygeschiedenis te maken hebben met een zwarte ‘prinses’ Tiana. Lees verder.
Sherlock Holmes Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 10-03-10 De nieuwste Sherlock Holmes-verfilming (2009) heeft een vreemde haat-liefderelatie met het origineel van Sir Arthur Conan Doyle. De nieuwe Holmes ontmaskert het spiritisme waartoe zijn schepper later in zijn leven zou vervallen, terwijl de detective gebruik maakt van de meest karakteriserende eigenschap die Doyle hem had meegegeven: keiharde logica. Lionel Wigram, die tekende voor het filmverhaal, construeerde een gemakkelijk plot met enige romantische uitstapjes om de film ook voor het vrouwelijk publiek interessant te maken. Voor de rest is Holmes toch een beetje een mannenfilm: veel mooi gefilmde vechtscènes, ingewikkelde wetenschappelijke experimenten en onwaarschijnlijk uitgevoerde deducties. Lees verder.
The Secret of Kells Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 22-02-10;
Ook gepubliceerd op: KatholiekNederland.nl, 23-02-10, Credible.nl, 26-02-10 De animatiefilm The Secret of Kells is een tegendraadse tekenfilm: tweedimensionaal, geometrisch, abstract. De film vertelt het verhaal van het 'Boek van Kells', een Middeleeuws manuscript met fabelachtig gedetailleerde miniaturen. The Secret tekent letterlijk het ontstaan van dit boek, waarbij het de stijl van de Middeleeuwse miniaturen kopieert. Binnen dit min of meer historische kader schept Cartoon Saloon een unieke atmosfeer. De tekeningen zijn geheel in de stijl van de manuscriptminiaturen: vaak tweedimensionaal, bijna louter rondingen, vaak vrij abstract en met liefde voor geometrische figuren. Het gevolg is van een tekenfilm van ongekende schoonheid. Lees verder.
Digitale Arabieren 1: Arabieren en moslims in Westerse films Artikel, mediareligiecultuur.nl, 16-02-10 In de Amerikaans-Europese cinema wordt de Arabier geportretteerd als een achterlijke en barbaarse heiden. Voor Hollywood zijn alle Arabieren moslims, en visa versa zijn alle moslims dan ook Arabieren. Enkele uitzonderingen daargelaten wonen er volgens de Westerse filmindustrie geen moslims in Maleisië of Indonesië, noch in Europa of Amerika. De enige moslims in Westerse landen bestaan dan uit immigranten, die hun minderwaardige geloof nog niet achter zich hebben kunnen laten, en daarom eigenlijk gevaarlijk zijn. Ook wordt voor het gemak vergeten dat behalve een moslimmeerderheid het Midden-Oosten ook 15 miljoen Arabische christenen kent. Lees verder.
Max Payne Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 10-02-10 Max Payne is een zeer sfeervol neergezette film noir over. De fotografie is fabelachtig mooi, maar kan het minimale verhaal over wraak, verslaving en dood niet voldoende compenseren. De film is losjes gebaseerd op de gelijknamige game uit 2001. Games die als basis dienen voor een film komen nog niet zo vaak voor, maar de game-industrie wordt langzamerhand volwassen, ook als 'art'. Een aardig detail is dan wel weer de inbreng van de Noordse mythologie. De criminelen van New York zijn verslaafd aan een nieuwe drug: zelfs als de verslaafden hun dagelijkse dosis binnenkrijgen, gaan ze er langzaam, maar ontegenzeggelijk aan kapot. Zij worden geplaagd door zwarte engelachtige figuren, de 'Walkuren'. Lees verder.
Avatar Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 21-01-10; KatholiekNederland.nl, 26-01-10 De film Avatar van Titanic-regisseur Cameron lijkt op het eerste gezicht een trendy eco-fabel. De maan Pandora wordt bewoond door de Navi (lange, magere blauwe slungels) die in perfecte harmonie met de natuur leven. Hun way of life wordt ernstig bedreigd door de mens die de maan wil leegroven van haar grondstoffen. But there's more than meets the eye in 'Pandora'. Cameron toont een grote inhoudelijke creativiteit door elementen uit allerlei religieuze tradities op een geloofwaardige met elkaar te vermengen. Zo verwijzen de titel 'avatar' en Jake's zielsverhuizing naar het hindoeïsme. De Levensboom die de Navi vereren, lijkt op dezelfde boom uit het bijbelboek Genesis (of zelfs uit het oude Perzische Zoroastrianisme). Lees verder.
Back to Gaia Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 27-12-09 De animatiefilm Back to Gaia is vormtechnisch niet de beste in zijn soort, maar vertelt wel een onderhoudend verhaal met een filosofische boodschap, die ook geschikt is voor (jongere) kinderen. De tekenfilmfiguren Boo en Zino komen in opstand tegen hun schrijver-schepper om hun verloren paradijs te redden. Back to Gaia is geproduceerd door Lenard Fritz Krawinkel, die een onafhankelijke studio leidt. Het is op zich al eens een verademing om een goede animatiefilm te zien die niet van Disney, Dreamworks of Pixar afkomstig is. Krawinkel presenteert een loepzuivere filosofische boodschap op een niveau dat ook jonge kinderen tot nadenken aanzet. Boo en Zino komen er immers achter dat ze slechts poppenspelers zijn, en dat hun wereld slechts een fictie. Lees verder.
Dead poets live forever. Levensbeschouwelijke filmgesprekken Artikel, Narthex, 17-12-09 Ik geef het college 'levensbeschouwelijk filmgesprek'. Ik heb ze maar zeven keer drie uur onder mijn hoede. Ik leer ze over Jung en Campbell, over het verschil tussen objectiviteit en subjectiviteit, over het verschil tussen observeren en analyseren. Ze moeten filmrecensies schrijven, elke week één. En elke week presenteert een student enkele scènes uit een film naar keuze om ons wekelijks levensbeschouwelijk filmgesprek voor te zitten. Ik draag kennis over, leer competenties aan, maar vooral mag ik ze ook een heel klein beetje helpen op de weg om te groeien als mens. Ik heb zo ontzettend veel te danken gehad aan enkele middelbareschooldocenten die in plaats van Grieks of Geschiedenis met ons discussieerden over volwassen worden. Dead poets live forever. Lees verder.
Team America Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 13-12-09 South Park meets Thunderbirds, zo zou je Team America van Matt Stone en Trey Parker kunnen omschrijven. Een paar Amerikaanse helden beschouwt zich als een wereldwijde politiemacht, die zonder overleg met wie dan ook, en zonder tegen iemand verantwoording af te hoeven leggen, wereldwijd kan ingrijpen in de War on terror. De Amerikaanse Thuinderbird-macho's slopen de Eiffeltoren, de Arc de Triomf, het Louvre, de Grote Piramide en de Sfinx om enkele lichtbewapende terroristen te arresteren, of liever gewoon executeren. Van alle locaties in de film (Parijs, Caïro, Panama, Noord-Korea) wordt aangegeven wat de ligging is ten opzichte van de Verenigde Staten. Een knap stukje Americanocentrisme, Amerika als stralend middelpunt van de wereld. Lees verder.
Twilight Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 06-12-09 Twilight is een makkelijk naar binnen glijdende tienerfilm vol met heftige emoties en strak vormgegeven vampieren. Maar bij de vraag “kan de leeuw verliefd worden op het lam?” krijgt de film een interessante religieuze lading. In de kranten kreeg Twilight gemengde reacties, veel in verband met de tienerromantiek waar de film om draait. De onzekere tiener Bella Swan (Kristen Stewart) valt als een blok voor de twee jaar oudere Edward Cullen (Robert Pattinson). Cullen is feitelijk een 108 jaar oude ‘vegetarische’ vampier, net als zijn hele familie. Dat is het verhaal eigenlijk wel, behalve dat daar nog een paar vleesetende vampieren zijn om te vernietigen, en een norse gescheiden vader om de gevoelens van zijn dochter niet te begrijpen. Lees verder.
What the Bleep Do We Know? Recensie, 30-11-09 De film/documentaire What the Bleep Do We Know? laat de kijkers met een verlammende hoeveelheid losse hypotheses en soundbytes achter. De werkelijkheid bestaat alleen in het hoofd van een mens. Objectiviteit bestaat niet. WTBDWK stelt uiterst terechte vragen aan de moderne wetenschap, maar de in de film gegeven antwoorden zijn hoogst onbevredigend. Bovendien rekt het de menselijke verantwoordelijkheid op tot onmenselijke proporties. De makers en geïnterviewden (soms respectabele wetenschappers, maar vaker mediums, sciencefictionauteurs en pseudowetenschappers) trotseren het paradigma van de moderne natuurwetenschappen. Er bestaat geen objectieve realiteit en de geest heeft macht over de materie. Lees verder.
Up Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 15-11-09 De laatste productie van Pixar, de film Up, neemt een serieus grote-mensen-thema ter hand verpakt in schitterende plaatsjes en kleurige figuren: rouwen. Balonnenverkoper Carl Fredriksen vliegt met zijn huis naar Paradise Falls ergens in Zuid-Amerika, maar pas als hij zijn spoken van het verleden kan loslaten, is hij klaar voor het ware paradijs. De titel van de film Up is tweeledig in betekenis. Gepensioneerd balonnenverkoper Carl fredriksen laat zijn huis letterlijk aan zijn broodwinning in de lucht vliegen op zoek naar betere orden, maar ook om letterlijk en figuurlijk zijn gemoed te verlichten (als in het Engels: 'raise your spirit up!') Het huis waar Carl en zijn geliefde doch recent gestorven vrouw Ellie decennia in hebben geleefd, wordt bedreigd door de vooruitgang. Lees verder.
I, Robot Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 14-11-09 I, Robot (2004) is een schitterend vormgegeven sciencefictionfilm over de (vage) grens tussen mens en machine. Sinds Asimov zijn drie wetten formuleerde, vertellen robots in de film wat het eigenlijk betekent om waarlijk mens te zijn: liegen, bedriegen, haat, angst, humor, vertrouwen, vrijheid. De robot Sonny (Alan Tudyk), de titelheld van de film, is speciaal gefabriceerd door de geniale robotingenieur Alfred Lanning (James Cromwell), een duidelijke knipoog naar de figuur van Asimov. Sony is de enige robot met een naam, en met de mogelijkheid om over zichzelf na te denken, te dromen en geheimen te bewaren. Hij kent emoties van woede als hij gearresteerd wordt, en van ‘doods’-angst als hij gedeactiveerd/vermoord dreigt te worden. Lees verder.
Schindler's List en Rabbi Jacob Filmkatern ‘Dag van het Jodendom’ 2010, rkkerkn.l, 13-11-09 In het kader van de derde jaarlijkse Dag van het Jodendom presenteert het blad rkkerk.nl een special met daarin ook een filmkatern. Over de thema’s Bijbel,
Jodendom en de Sjoa zijn zeer veel titels beschikbaar, zoals The Ten Commandments, Ben Hur en The Prince
of Egypt. Schindler’s List is een Amerikaanse film uit 1993 (regisseur Steven Spielberg) over het leven van Oskar Schindler. Deze Duitse zakenman wist meer dan duizend joodse vluchtelingen uit de klauwen van het Nazi-regime te redden. Er is bijna geen groter contrast te bedenken dan tussen Schindler’s List en Les Aventures de Rabbi Jacob. The Mad Adventures of Rabbi Jacob is een van de vele films van de Franse comedian Louis de Funès en regisseur Gérard Oury. Lees verder.
District 9 Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 04-11-09 In eens zijn ze er: anderhalf miljoen aliens die met hun onbestuurbare moederschip boven het Zuid-Afrikaanse Johannesburg blijven hangen. Omdat de Afrikanen hen niet aar huis kunnen sturen, moeten ze de intergalactische vluchtelingen opvangen. Ze worden ‘opgevangen’ in een krottenwijk ‘District 9’ waar ze in armoede en anarchie leven. Omdat enkele ‘sprinkhanen’ – zoals ze spottend om hun uiterlijk genoemd worden – crimineel gedrag vertonen, wordt er een nieuwe apartheid ingesteld: het getto is voor de sprinkhanen, de rest va de stad voor ‘echte mensen’. Dan vraagt de regering aan het bedrijf Multinationals United (MNU) om District 9 te evacueren en hen naar een andere plaats te dirigeren (District 10) ergens midden in de woestenij. Lees verder.
Antichrist Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 07-11-09 Von Trier werd weggehoond op het filmfestival van Cannes vanwege zijn film Antichrist, het verhaal van een echtpaar dat hun huwelijk probeert te redden en de dood van hun kindje te verwerken in een boshutje met de naam ‘Eden’. Dan keert de natuur zich tegen hen. Antichrist is controversieel doch kunstig gefilmd. De laatste film van regisseur Lars von Trier leverde hem op het filmfestival van Cannes afgelopen mei veel negatieve kritiek op. De zogenaamde 'oecumenische jury' van het filmfestival gaf Von Trier onder uit de zak vanwege diens inherente vrouwenhaat. Vrouwen komen er in de films van Von Trier inderdaad zelden goed vanaf: ze worden verkracht, vernederd, vermoord of verblind. Zo is ook het geval in Antichrist. Lees verder.
South Park hekelt hypocriete reality shows Artikel, 31-10-09 In de aflevering Whale Whores richten Stone en Parker hun pijlen op de hypocriete van de talloze reality shows op televisie. Vooral 'Whale Wars' en 'Deadliest Catch' moeten het ontgelden: zowel de makers als de kijkers overigens. Zowel 'Whale Wars' als 'Deadliest Catch' worden door Discovery Channel uitgezonden. In beide shows wordt gesuggereerd dat het rauwe leven van walvisactivisten en krabvissers ongecensureerd wordt weergegeven. Als Stan, Cartman en Kenny aan boord van de legendarische 'Rainbow Warrior' op weg zijn om Japanse walvisvaarders tegen te houden, worden ze geblokkeerd door de boot van krabvissers. Op dat moment worden ook de cameramensen aan boord van de schepen getoond, waardoor de suggestie van realiteit direct verdwijnt. Lees verder.
South Park’s Vagevuur Artikel, Isidorusweb.nl, 20-10-09 Het vagevuur, ergens tussen hemel en aarde, beleeft een verrassende comeback. De wachtkamer van de eeuwigheid is door de moderne theologie nogal genegeerd, evenals de hel, ten gunste van de hemel (eventueel op aarde). South Park localiseert in de episode Dead Celebrities het Purgatorium in een vliegtuig dat nooit opstijgt. South Park is een Amerikaanse tekenfilm-sitecom met een grote reputatie op het gebied van grove, surrealistische en vaak inktzwarte humor op het gebied van religie, politiek, geweld, misbruik, seksualiteit en psychische aandoeningen. Hoewel grofheid het handelsmerk van Parker en Stone is, is hun maatschappijkritiek meestal vlijmscherp en hun morele standpunt genuanceerd.
Lees verder.
Wallace & Gromit: The Curse of the Were-Rabbit Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 24-09-09 In 2005 presenteerde Aardman Studios zijn eerste lange Wallace & Gromit-film. Het resultaat van de kleipoppetjes mag er zijn: humor voor groot en klein, heel veel knipogen naar andere films en een doordenkertje over maakbaarheid en menselijkheid. Het verhaal is snel samengevat. Wallace en Gromit bestieren een bedrijf, gespecialiseerd in het 'humaan' bestrijden van konijnen. De knaagdieren vormen een serieuze bedreiging voor de prijsgroentes van de dorpsbewoners die elkaar op de komende jaarmarkt de ogen uit willen steken. Als Wallace de konijnen wil hersenspoelen om ze van hun knagende gewoontes af te helpen, gaat er iets mis en het 'Weerkonijn' (een weerwolf, maar dan met een pluizig staartje) begint zijn strooptocht door het dorp. Lees verder.
Men Who Hate Women Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 20-09-09 De film Men Who Hate Women (oorspronkelijke titel Män som hatar kvinnor) is gebaseerd op de gelijknamige, bekroonde roman van de Zweedse auteur Stieg Larsson als eerste deel in diens ‘Millenniumtriologie’. Er zijn nog wel wat verschillen tussen het boek en de film, maar de film is als los product goed gelukt: het is een combinatie tussen een ietwat voorspelbare thriller en een sociaal geëngageerd drama, maar door het betoverende spel tussen Michael Nygvist (als Mikael Blomkvist) en Noomi Rapace (als Lisbeth Salander) stijgt het boven beide genres uit. Auteur Larsson is bekend om zijn politiek- en maatschappijgeëngageerde werken. Het thriller-verhaal is eigenlijk het excuus om zijn politieke statements te kunnen maken. Lees verder.
Unglourious Basterds Recensie, KFA-Filmbeschouwing, 05-09-09 Geweldmeester Quentin Tarantino gaat helemaal los in een fictionele versie van WO II. Centraal gegeven: joden vermoorden Nazi’s (en visa versa). Onder deze enorme simplificatie zitten Tarantino’s handelsmerken: excessief geweld, superbe (en vooral) lange dialogen een Mexican standoff en veel, heel veel wraak. Tarantino speelt met de gedachte dat de geallieerden in 1943 al de Tweede Wereldoorlog weten te winnen. Niet met militaire overmacht, maar door een bioscoop in Parijs op te blazen waar de hele Nazi-top. Tegen deze achtergrond verschijnen ook de titelhelden van de film, de basterds: een ongeregeld zooitje van joodse Amerikaanse soldaten (en een psychopathische Duitse Nazi-hater) verspreid terreur en doodslag onder de Duitse troepen. Lees verder.
Sin City Recensie, KFA-Filmebschouwing.nl, 09-08-09 De film Sin City van het regisseurstrio Frank Miller, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino (2005) is om meerdere redenen een bijzondere film: vanwege de verhaallijn, de gehanteerde techniek en de paradoxale combinatie van walging en fascinatie die de film bij vele kijkers – waaronder ikzelf – oproept. Sin City is gebaseerd op de macabere stripverhalen van Frank Mill. Mill verkeert in de gelukkige uitzonderingspositie dat hij zelf degene is die zijn boek kan verfilmen; een positie die niet veel andere auteurs met hem delen. Qua verfilming van ‘het boek’ is Sin City bijzonder goed gelukt. De sfeer van voortdurende dreiging, depressiviteit en rauw geweld (mede te danken aan geweldmeester Tarantino) leidt tot een perfect filmisch huwelijk tussen ‘gothic’ en film noir. Lees verder.
Films tussen kunst en traditie Ingezonden brief, Katholiek Nieuwsblad.nl, 12-06-09 In de lezerskolommen van het Katholiek Nieuwsblad woedde enkele weken geleden een verwoede strijd over de filmrecensies in het blad door redacteur Michiel van Hout. Enkele critische lezers waren geschokt dat het KN überhaupt ruimte gaf aan een dergelijk 'corrupterend' medium als film. Als collega-filmrecensent wilde ik hem een riem onder het hart steken met onderstaande brief.
"Van den Hout laat zien dat een moderne cultuuruiting als de film beschikt is om levensbeschouwelijk te analyseren en te waarderen. Hierbij weet hij de rijkheid van de r.-k. traditie waarin hij staat, te combineren met een authentiek zoeken naar de zelfstandige, esthetische waarde van de films die hij bespreekt." Lees verder.
Angels and Demons Recensie, KatholiekNederland.nl en KFA-Filmbeschouwing.nl, 14-05-09 De verfilming van Dan Browns tweede boek heeft niet zo'n hype opgeleverd als de Da Vinci Code. Toch is Angels and Demons als film veel beter geslaagd als zijn roemruchte voorganger. Regisseur Ron Howard mengt de eeuwenoude kloof tussen religie en wetenschap met een reli-kitsch van een bijna ongekende schoonheid. Al met al is Angels and Demons een mooie film: vanwege het prachtige r.k.-decor, de schitterende muziek en de mooie cameravoering, maar vooral ook vanwege zijn genuanceerd beeld over de grenzen én de mogelijkheden van goddelijk geloven en menselijk weten. De regisseur lijkt het advies van een van de kardinalen serieus te hebben genomen: "Als u over ons gaat schrijven, wilt u dat dan met mildheid doen?" Toch een mooie film. Lees verder.
'Angels and Demons geen anti-katholieke film' Interview, Kruispunt Radio (RKK), 10-05-09 Op 13 mei gaat de film Angels and Demons in Nederland in première. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Dan Brown; in Nederland bekend onder de titel Het Bernini-mysterie. Het Zwitserse laboratorium CERN roept professor Langdon op (Tom Hanks) om een moordaanslag te onderzoeken. Het lijk is gebrandmerkt met het logo van de Illuminati. Tegen de achtergrond van het Conclaaf (de pauskeuze) in Rome wordt de ene na de andere kandidaat vermoord en een bom tikt de seconden weg onder het Vaticaan. Katholiek theoloog en filmkenner Frank G. Bosman blikt vooruit op de film en de weigering van het vaticaan om haar kerken ter beschikking te stellen voor de verfilming. Beluister de uitzending.
South Park bekritiseert 'economische religie' Opinie, Isidorusweb.nl, 28-03-09 South Park is grofgebekt en spaart religie niet. Toch is zij op een magistrale wijze in staat te waarschuwen voor de gevaren 'andere religies', zoals bijvoorbeeld die in De Economie en zijn Verlosser Obama, in Margaritaville. Deze 'verreligieusisering' van het economische bereik is een gevaarlijke tendens, die door de makers van South Park naadloos wordt aangevoeld en op vrij schokkende, maar zeer doeltreffende wijze wordt gehekeld. De economisch-maatschappelijke satire over de ongrijpbare wereld van het grote geld wordt in de tweede verhaallijn opgenomen in een meer filosofisch-religieus verhaal. Geconfronteerd met een complete stilstand van de economie, failliete bedrijven en massa-ontslagen ontpopt Stan Marsh zich als een nieuwe Messias. Lees verder.
Wall-E beste spirituele film van 2008 Podcast, Isidorusweb.nl, 03-03-09 Het Amerikaanse filmmagazine Movieguide roept Wall-E uit tot beste spirituele film van 2008. De film wordt geprezen om zijn gezinsvriendelijkheid (via Isidorusweb.nl). Het is een illustratie van het evangelie van Johannes (“Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden.”, Joh 15). “Dit is zonder enige twijfel de beste gezinsfilm van 2008”, meent het blad. Ook de bekende Amerikaanse godsdienstwebsite Beliefnet roept Wall-E uit tot beste spirituele film van 2008. De jury van Beliefnet focust exclusief op het ecologische aspect van de film. Zorg voor de aarde is zeker een dominant onderwerp in Wall-E, maar zeker niet het enige, en zeker niet het meest spirituele aspect van de film. Beluister het audiofragment.
Wall-E Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 20-01-09 Pixar is de ongekroonde koning van de moderne animatiefilms. De tekenaars combineren een spervuur van visueel grapjes met woordspelingen, zodat de films zowel aantrekkelijk zijn voor kinderen als de (meekijkende) volwassenen. Pixar krijgt letterlijk iedereen aan het praten: speelgoed (Toy Story I en II), auto’s (Cars), vissen (Finding Nemo), ratten (Ratatouille) en nu ook robots (Wall-E). Natuurlijk, dieren konden al praten in Disney’s Bambi, maar Pixar slaagt erin om dode materie als auto’s en speelgoed op een bijna-perfect menselijk niveau te laten acteren. Wall-E (de oude Adam) als symbool van de gevallen mensheid en Eve (de nieuwe Eva) geven de mensheid een kans zich uit hun ‘zondigheid’ te verlossen. Lees verder.
The Village Recensie, KFA Filmbeschouwing, 10-01-09 “Voor liefde knielt de wereld,” aldus The Village, maar deze liefde eist wel alles: het doorbreken van taboes, het gevecht tegen de eigen blinde angsten en de dood van een verlosser-tegen-wil-en-dank. The Village is meer een sprookje dan een horrorverhaal, maar dan in zin van voordat de gebroeders Grimm de volksverhalen van al hun tegendraadsheid ontdeden. Regisseur M. Night Shyamalan (o.a. The Sixth Sense en Signs) schetst een ontluisterend beeld van een kleine samenleving die aan haar eigen idealen ten onder dreigt te gaan. De kracht van de film zit niet in de verbeelding van de monsters, maar in de schitterende fotografie en de krachtige suggesties van wat er eigenlijk niet is. Lees verder.
’t Zijn net mensen: Engelen en robots in de film Samenvatting artikel, CVFilm.nl, 03-12-08 Engelen zijn gewilde figuren in de moderne cinema. Denk bijvoorbeeld aan de min of meer bekende films als What Dreams May Come (1998), Michael (1996) en Meet Joe Black (1989). Robots lijken het tegenovergestelde van engelen, maar ook zij mogen zich in een grote cinematografische belangstelling verheugen. Denk aan R2D2 en C3PO uit de Star Wars-sage (1977-2005) en The Terminator-trilogie (1984, 1991, 2003). De boodschap die de cineasten de wereld inzenden met hun films over engelen en robots is dat de kern van het mens-zijn wordt gevormd door eindigheid, gebrokenheid, tijdelijkheid, angst, pijn én vreugde en liefde. Zij definiëren het mens-zijn door het af te zetten tegen het bijna-mens-zijn van engelen en robots. Lees verder.
The Painted Veil Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 13-10-08 The Painted Veil (2006) van John Curran is een schitterend vormgegeven film over twee bedrogen geliefden die elkaar terugwinnen om elkaar daarna weer te moeten afstaan. Curran weeft door dit liefdesdrama een vleugje politiek te weven door de Britse kolonisatie van China op de achtergrond mee te laten spelen. Een film over boete en vergeving. The Painted Veil is gebaseerd op een novelle (1925) met dezelfde titel van W. Somerset Maugham. Het verhaal is al tweemaal eerder verfilmd: in 1934 met Greta Garbo en in 1957 met Eleanor Parker, getiteld The Seventh Sin. Deze titel verwijst naar het zevende gebod, gij zult niet echtbreken, en geeft eigenlijk direct weer waar het verhaal van The Painted Veil over handelt. Lees verder.
Cabaret Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 08-10-08 Afgelopen vrijdag bezocht ik de try-outs van de nieuwste musicalversie van Cabaret (oorspronkelijk 1966) in De Leest te Waalwijk. Een voortreffelijke show: eigenwijs en eigentijds met glansrollen voor Sven Radzke (Emcee), Ellen Evers (Sally Bowles) en Johnny Kraaijkamp (Herr Schultz). In Nederland werd Cabaret reeds eerder uitgevoerd in 1989 en 2006. Dit weerzien met een oude liefde deed mij besluiten om de filmversie uit 1972 weer eens opnieuw te bekijken. Liza Minnelli zet een fabelachtige Sally Bowles neer, die tegen alle dreigende tekenen van het begin van het Nazi-bewind een wereld voor glitter en schone schijn neerzet. Haar dubbele vlucht mislukt, net als die van alle andere karakters. En de eenzaamheid wordt altijd nog dieper als deze al was. Lees verder.
The Order Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 08-06-08 Ik ken vele films die anti-katholiek van aard zouden zijn. Meestal ben ik het daar niet mee eens. Maar de wijze waarop de r.k.-kerk in The Order wordt neergezet getuigt van een regelrechte haat ten opzichte van alles wat roomskatholiek is. Het is een cynische film met een negatieve boodschap: heil valt overal te halen, maar niet in de r.k.-kerk. De film draait om de macht van de r.-k. kerk om mensen hun zonden te vergeven. Wie van een priester de Laatste Sacramenten ontvangt, krijgt vergeving van al zijn of haar zonden en gaat regelrecht naar de hemel. Omgekeerd: wie dat niet doet of wie geen Laatste Sacrament krijgt, sterft in zonden en gaat naar de hel. Lees verder.
Beyond Fitna Recensie, KatholiekNederland.nl, 30-05-08 Vandaag (30-05-08) kwam de langverwachte islamitische reactie op de ‘Wildersfilm’ Fitna. De film Beyond Fitna is gemaakt door Iraanse religieuze studenten en is op diverse websites te zien en te downloaden. De Iraanse filmmakers zetten Iran neer als een welvarende, moderne natie, de Islam als een vredelievende godsdienst en het Westen als een joods-christelijk leger dat onder president George W. Bush de kruistochten van weleer wil afmaken. Helaas laten de makers nogal wat inhoudelijke steekjes vallen. De film heeft echter een potentieel levensgevaarlijk lading omdat het ’t al aanwezige antisemitisme en antichristelijke sentimenten in het Oosten zaal aanwakkeren. Lees verder.
Een anatomie van de spirituele film Artikel, KFA-Filmbeschouwing.nl, 27-05-08 Wat is een spirituele film? Op het internet staan honderden sites die zich bezig houden met ‘spirituele’, ‘religieuze’ en ‘christelijke’ films. Wat ontbreekt op al die sites is een antwoord op de vraag: wat maakt een film tot een spirituele film? In dit artikel verschaft Frank Bosman hier helderheid door enige orde aan te brengen in de honderden films die door publiek, critici, recensenten en wetenschappers als ‘spiritueel’ worden aangemerkt. Hij doet dat door vier ‘narratieve categorieën’ te beschrijven. Een ordening dus aan de hand van het verhaal dat de film vertelt. Het gaat om de ‘Jezusfilms’, religieuze films, ‘Christusfilms’ en ‘spirit’-films. Lees verder.
Bicentennial Man Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 24-05-08 Net als het veel recentere I Robot (2004) is Bicentennial Man (1999) een verfilming van een boek van de Vader van de Robotica, Isaac Asimov, een boek met dezelfde titel uit 1976. Robin Williams overtuigt in deze rol niet als de robot-met-menselijke-trekjes Andrew, maar is wel geloofwaardig als een verdwaald wezen dat wanhopig zoekt naar een eigen identiteit. Robots zijn de nieuwe engelen van de film, en Asimov is hun God. Andrew probeert, als postmoderne engel, erkenning van zijn nieuwe identiteit af te dwingen. Hij vraagt het Wereldcongres om erkenning van zijn menselijkheid. Het Congres weigert, totdat Andrew zich zover weet te versleutelen dat hij sterfelijk wordt. Lees verder.
Indiana Jones IV: the Kingdom of the Crystal Skull Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 24-05-08 De fans hebben er 19 jaar op moeten wachten: de vierde Indiana Jones-film. Het is een vreemde combinatie geworden van knipogen naar de vorige drie films, een flinke slok science fiction á la The X-Files en een vleugje Lara Croft. Het is een aardige film geworden met aandacht voor de communistenjacht in het Amerika van de jaren vijftig, maar het script loopt totaal uit de klauwen. En Indiana Jones voor het altaar, dat kan gewoon echt niet. De tijden zijn veranderd: de Russen hebben de rol van de Nazi’s uit Raiders of the Lost Arc en The Last Crusade overgenomen, en de Ark des Verbonds en de Graal zijn vervangen voor de schedels van buitenaardse wezens. Lees verder.
Dogma Recensie, KFA-Filmbeschouwing, 24-05-08 De film Dogma (1999) staat gecategoriseerd onder ‘komedie’, en dat is het ook. Maar dan wel voor mensen die goed ingevoerd zijn in de katholieke geschiedenis en theologie. De film staat stijf van engelen, demonen en muzen in allerlei soorten en maten, en met verwijzingen naar canonieke en apocriefe bijbelboeken. God is een ‘zij’ en Jezus is ‘een zwarte’. Welkom in de verrukkelijke, katholieke chaos van regisseur Kevin Smith. Matt Damen en Ben Affleck spelen twee gevallen engelen, Loki en Bartleby (overigens niet van de ‘gevallenen’ van de ‘Satan-clan’). Ze hebben schoon genoeg van de aarde en proberen hun weg terug naar de hemel te vinden door gebruik te maken van een ‘theologisch trucje’. Lees verder.
Indiana Jones III: the Last Crusade Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 19-05-08 Deze laatste van de drie 'klassieke' Indiana Jones-films uit 1989 is gemakkelijk de beste. Niet alleen vanwege het bij vlagen hilarische spel tussen Harisson Ford (Jones junior) en Sean Connery (Jones Senior), maar vooral omdat de scriptschrijvers zich extra moeite getroost hebben. The Last Crusade is namelijk één van de voorgangers van de Da Vinci Codex-hype, alleen dan met nazi's in plaats van leden van Opus Dei in de rol van slechteriken. Als de Graal het leven van vader Jones heeft gered, moeten ze het heilige object in de rotskerk achterlaten. Indiana vraagt zijn vader wat hij nu eigenlijk gevonden heeft.” Senior antwoord: “Illumination”, 'verlichting'. Lees verder.
Meet Joe Black (1998) Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 12-05-08 De film Meet Joe Black (1998) van regisseur Martin Brest (Beverly Hills Cop, Scent of a Woman) presteerde het om zowel genomineerd te worden voor enkele alternatieve Oscars als voor de ‘Razzie Awards’. In de film komen alle clichés van de Romantische film terug: een onmogelijke liefde, de zucht naar passie en ware liefde, een goedbedoelende maar sociaal-emotioneel wat klungelige vader, twee mooie dochters en een te vroeg gestorven moeder. Maar door de sterke acteerprestaties van o.a. Anthony Hopkins en Brad Pitt, en de ruimte en rust die de drie uur (!) durende film schept, overstijgt deze film moeiteloos de grijze middelmaat. Lees verder.
Don Juan de Marco (1995) Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 12-05-08 Johnny Depp speelt Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’. Een onderhoudende ‘cult’-film over verloren passie en verloren Verhalen, die meer door de sterke cast gedragen wordt dan originaliteit of verrassende plotwendingen. Als John R. DeMarco (Johnny Depp) gekleed in een Zorro-achtig pak van een gebouw wil afspringen, ‘praat’ psychiater Jack Mickler (Marlon Brando) hem naar beneden door in zijn waanbeeld te stappen. DeMarco ziet zichzelf namelijk als Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’, en Mickler als een mede-nobelman. Don Juan staat toe zijn levensverhaal aan de psychiater te vertellen. Lees verder.
The Scarlet and the Black (1983) Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 28-04-08 The Scarlet and the Black is een meer dan twintig jaar oude oorlogsfilm waarin Gregory Peck als idealistische priesters staat tegenover een altijd briljant acterende Christopher Plummer, die als een hoge SS-officier het door de Nazi’s bezette Rome terroriseert. De karakers krijgen van regisseur Jerry London ruimte voor diepgang en paus Pius XII komt er redelijk genadig van af. In 1943 wordt SS-kolonel Herbert Kappler in Rome gestationeerd om de stad onder volledige controle van de Nazi’s te brengen. Omdat Adolf Hitler en paus Pius XII een overeenkomst (concordaat) hadden gesloten, moet Kappler met groeiende tegenzin de neutraliteit van het Vaticaans grondgebied respecteren. Lees verder.
Autumn in New York Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 28-04-08 Het verhaal is van een basale eenvoud. Will Keane (Richard Gere) is een rijke, oudere rokkenjager die valt voor de naïeve en ontwapenende schoonheid van een tweeëntwintigjarig terminaal zieke vrouw, Charlotte Fielding (Winona Ryder). Voor zij in zijn armen sterft, brengt zij een radicale bekering in hem teweeg, waardoor hij zich kan verzoenen met zijn dochter, die hij eerder nooit gezien heeft, en met zijn pasgeboren kleinzoon. De film hangt van clichés aan elkaar, maar het spel van Gere en Ryder is goed en ingetogen; langzaam bijna. De film krijgt de tijd het thema uit te spinnen. Het is een klassieke romantische tranentrekken uit de 'beste' Hollywoodtraditie, maar toch zijn er enkele elementen die in het oog springen. Lees verder.
The Perfume Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 25-04-08 'Perfume: The Story of a Murderer' is een magisch verfilmd alchemistisch sprookje over een arme, simpele jongen met een bijzondere gave: het reukvermogen van een bloedhond. Het verhaal is voorspelbaar, maar walging en fascinatie blijven je aan de beelden kluisteren. Je bent als kijker getuigen van een poging van een gebroken mens zichzelf te vinden. Op zoek naar een geurende 'steen der wijzen' moet alles wijken. Het experiment van menswording leidt tot de afgrond van de dood. De hoofdpersoon lijkt een gevallen engel, jaloers op de mens, maar tegelijkertijd nooit in staat hem te imiteren. In Europa een daverend succes, in Amerika nauwelijks uitgebracht. Lees verder.
Fitna: de echte burgeroorlog blijft verborgen Artikel, KatholiekNederland.nl, KFA-Filmbeschouwing, 28-03-08 De ‘film van Wilders’ is eindelijk uit. Het resultaat, ‘Fitna’, valt bitter tegen: het is een hatelijk politiek pamflet vermond als kunst. Maar het zet ons op een vreemde manier wel op het spoor van de echte strijd die gestreden moet worden. De film bestaat uit de bekende, gruwelijke beelden van de aanslagen op New York (11 september 2001), Madrid (11 maart 2004) en Londen (7 juli 2005), gelardeerd met uit de context gerukte, hatelijke koranverzen, tv-optredens van radicale imams, openbare executies en omineuze krantenkoppen. De bedreigingen aan het adres van Ayaan Hirsi Ali, Theo van Gogh, Ehsan Jami en Geert Wilders zelf worden prominent ingezet. Het resultaat is bedroevend. Lees verder.
Fitna: goedkoop knip- en plakwerk Artikel, Isidorusweb.nl, 27-03-08 Eindelijk is ie uit! En wat valt ie tegen, de film van Wilders. En wat heeft de Nederlandse regering zich ontzettend in gijzeling laten nemen door één fanaat. Politici, opiniemakers, BN-ers, kunstenaars, iedereen die er in Nederland toe doet (of denkt dat te doen), heeft in de afgelopen maanden zijn of haar mening gegeven over Wilders film. Het niveau van de terrorismedreiging werd verhoogd tot substantieel. De film geeft geen enkele aanleiding tot commotie, en als de regering zich niet dik had gemaakt, had niemand er één minuut van wakker gelegen. Maar door de niet uitgezonden film tot zaak van nationale veiligheid te verheffen, verlaagden zij zich feitelijk tot Wilders’ niveau. Lees verder.
Mary (2006) Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 21-01-08 Mary (2006) is de laatste film van de Amerikaanse regisseur Abel Ferrara. Zijn film ‘The Bad Luitenant’ leverde hem veel kritiek op vanwege al dan niet vermeend seksisme en verheerlijking van geweld en drugs. In het gnostische drama ‘Mary’ volgt Ferrara een compleet andere lijn: “Als je niet voortbrengt wat in je is, zal hetgeen in je is, je vernietigen.” Ferrara’s film is helaas zo zwanger van de (katholieke) beeld- en woordsymboliek dat horen en zien de kijker vergaat. ‘Mary’ is primair een film over het maken van een film. De egoïstische macho-regisseur Tony Childress (Matthew Modine) heeft een film geschreven over het leven van Jezus van Nazareth.
Lees verder.
The Body (2001) Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 20-01-08 De meest bevochten hoofdstad ter wereld, terrorisme, een religieus-politiek complot, Antonio Banderas als gepassioneerde priester en een tombe met de overblijfselen van een gekruisigde. Alle ingrediënten voor een goede, onderhoudende film zijn in The Body (2001) aanwezig. Toch slaagt regisseur Jonas McCord er maar niet in om zijn religieuze complotfilm te voorzien van ook maar het kleinste laagje psychologie of theologie. Een gemiste kans, want het plot en de entourage dagen er zeker toe uit. Guttierez’ existentiële twijfel wordt mooi verbeeld. De scène dat hij plat op zijn gezicht voor het altaar ligt, de houding van de priesterwijding, is indringend en navoelbaar. Lees verder.
I am Legend (2007) Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 24-12-07; Tempora.nu, 02-01-08 I Am Legend is een moderne vampierenfilm. De uitstekend spelende Will Smith en de aantrekkelijke special effects kunnen de film echter niet boven het middelmatige uittrekken. En dat is jammer, want de plot heeft een aantal intrigerend componenten over het einde van de mensheid, verlossing, geloof en een verloren paradijs. De film heeft duidelijk religieuze motieven. Neville is als enige niet vatbaar voor het door mensen gemaakte losgeslagen virus. Gewapend met die kennis experimenteert hij met zijn eigen bloed om de gemuteerde mensheid te genezen. Neville verlost de aan zijn eigen collectieve zonden gestorven mensheid van de eeuwige duisternis door het vergieten van zijn eigen bloed. Lees verder.
The Golden Compass Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 08-12-07; Tempora.nu, 10-12-07 Onder hooggespannen verwachtingen en onder een boycot uit conservatief-katholieke hoek ging de film ‘The Golden Compass’ deze week in première. “Van de makers van ‘The Lord of the Rings’” is de slogan waarmee de film werd aangeprezen. De film is een geslaagde combinatie tussen de films over de Hobbit Frodo en de Harry Potter-cylcus. Adembenemende special effects, een sterke kast en een plot dat metafysica en natuurkunde á la Discovery Channel mengt, maken ‘The Golden Compass’ tot een visueel en inhoudelijk aantrekkelijk spektakel. Zoals het zo vaak gaat bij een boekverfilming leidt de uitwerking van het verhaal in ‘The Golden Compass’ tot haast en grote stappen. Er gebeurt veel en er wordt weinig uitgelegd. Lees verder.
City of Angels Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 08-12-07 In 1998 regisseerde Brad Silberling zijn interpretatie van ‘Himmel über Berlin’ (1987). Het werd een magisch-realistische film over menswording. Een engel wordt mens, uit vrije wil. Zijn val leidt niet tot een eeuwige dood, maar tot zijn opstanding. Seth (Nicolas Cage) is een doodsengel, die met gelaten plichtsbesef de gestorvenen komt ophalen. Als Seth de ziekenhuisdokter Maggie (Meg Ryan) vergeefs ziet worstelen voor het leven van haar patiënt, breekt er iets in Seth. Eerst is hij alleen nieuwsgierig. Hij blijkt zich zichtbaar te kunnen maken aan Maggie, zonder dat ze op het punt staat dood te gaan. Seth verlangt naar Maggie’s liefde en om die te kunnen bereiken, verlangt hij tevens naar een mens te worden. Lees verder.
The Secret of N.I.M.H. Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 08-12-07 The Secret of N.I.M.H. was de eerste film van de legendarische Disney-tekenaar Don Bluth, die hij in eigen beheer tekende en uitgaf. De film heeft een ware ‘cultstatus’ gekregen en wordt door critici alom bewonderd als een van de beste tekenfilms ook. Zelfs een kwart eeuw na zijn verschijnen boeit de duistere tekenfilm over vrijheid en de magie van taal die bevrijdt. Mevrouw Brisby is een verlegen muis die met haar kinderen op een boerenveldje leeft. Omdat het oogsttijd is, moeten ze verhuizen, maar de ziekte van één van haar kinderen, Timothy, verhindert dat. Met gevaar voor eigen leven bezoekt ze Grote Uil, die haar aanraadt contact te zoeken met een mysterieuze groep ratten die onder een struik bij de boerderij wonen. Lees verder.
Finding Neverland Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 23-09-07 Het toneelstuk over Peter Pan van James M. Barrie was in 2004 precies honderd jaar oud. De film ‘Finding Neverland’ eert dit toneelstuk over de jongen die nooit volwassen wilde worden door een hommage aan de toneelschrijver. Hoewel Barrie’s leven zwaar geromantiseerd wordt, is het een magistrale film geworden door de onderkoelde acteerprestaties van Johnny Depp en een stevig script dat elke vorm van goedkoop sentiment voorkomt. Het is een film op leven en dood, letterlijk. Zowel Barrie als Llewelyn vinden hun ‘Neverland’. Forester weet door zijn sprookjesachtige en dromerige verbeelding van Neverland een scherp contrast te realiseren met de historische wereld waar ziekte, dood en roddels hoogtij vieren. Lees verder.
Kruistocht in Spijkerbroek recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 16-09-07 De film ‘Kruistocht in Spijkebroek’ (‘Crusade in Jeans, 2006) vertelt het verhaal van een jongen uit de 21 e eeuws die in een kinderkruistocht in 1212 belandt. Hoewel de historische basis van deze kruistocht erg smal is, levert het wel een vermakelijke film op over geloof, en egoïsme. Het eerste thema in deze film is 'geloven'. Of juist ongeloof. In de kinderkruistocht vertrouwt iedereen op God, iets dat de Dolf slechts met grote kan begrijpen. Het wemelt in de film van uitspraken die gaan over het subtiele verschil tussen Godsvertrouwen en religieus fatalisme. Het begint al vroeg in de film als één van de kinderen aan dolf vraagt “Geloof je niet?”. En later – meer indringend – door Jeanne: “Zit je hoofd dan vol met niets anders dan twijfel.” Lees verder.
Apocalypto door de bril van The Passion: bloederige offertheologie (25-01-07) Trouw-journalist Belinda de Graaf begint haar recensie van de film ‘Apocalypto’ met de zin “Het is best lastig om naar naar Mel Gibsons indianenavontuur te kijken, en de persoon van Mel Gibson te vergeten (…) die met zijn extreem bloederige spektakelstuk ‘The Passion of the Christ’ wereldwijde commotie heeft veroorzaakt.” De enige manier om ‘Apocalypto’ echter volledig te begrijpen is echter juist vanuit Gibsons voorlaatste film over Jezus van Nazareth. In beide films gaat het namelijk om een moderne verbeelding van een Middeleeuwse offertheologie van de bloederigste en wreedste soort. Lees het hele artikel.
Film The Nativity Story: Maria tussen legende en werkelijkheid Isidorusweb.nl, 08-12-06 The Nativity Story vertelt het verhaal rond de geboorte van Jezus, maar de film draait feitelijk om de zwangerschap van Maria en haar moederschap. De fim is inhoudelijk-theologisch gecontroleerd door christelijke, joodse en islamitische theologen, en er zijn geen ongerechtigheden gevonden. Op zich niet vreemd, maar aan de andere kant eigenlijk wel, omdat het ons collectief kerstverhaal een bonte mix is van twee canonieke evangeliën (Lucas en Mattheus), zeker één apocrief evangelie (pseudo-evangelie van Jacobus) en allerlei interpretaties van deze gegevens in latere eeuwen.
Lees het hele artikel.
Kruistocht in Spijkerbroek, een historische beschouwing Geert-Meike.nl, 13-11-06 Deze week gaat de internationale filmversie van Thea Beckman’s bestseller Kruistocht in Spijkerbroek in première. Beckman schreef het boek zo’n dertig jaar geleden en werd een van de best verkochten Nederlandse (jeugd)boeken ooit. Meer dan een half miljoen exemplaren gingen over de toonbank en Kruistocht werd in vijftien talen vertaald. De historische basis voor deze Kinderkruistocht is echter zeer smal: een verkeerd vertaald woordje.
Lees het hele artikel.
The Lake House Geert-Meike.nl, 23-10-06 The Lake House (2006) speelt met de tijd. Net als de bijbel. De film is gebaseerd op de Koreaanse film Siworae. Het is een romantisch drama met een bovennatuurlijk tintje. De alleenstaande arts Kate (Bullock) neemt afscheid van haar fraaie huis aan het meer. Ze laat in de brievenbus voor het huis een brief achter voor de volgende bewoner. Vervolgens zien we architect Alex (Reeves) het huis betrekken en de brief lezen. Een paar zaken begrijpt hij echter niet en na wat heen en weer schrijven wordt duidelijk waarom: Kate leeft in 2006, maar Alex in 2004.
Lees het hele artikel.
...
Op alle pagina's is een disclaimer van toepassing. Deze site wordt niet gesponsord, noch door reclame financieel ondersteund.
Overgenomen teksten zijn van de eigenaar van deze site zelf of noemen hem bij name.
Recensie, Katholiek.nl, Trouw, 03-02-12; samen met Eric v.d. Berg 
De nieuwe clip Ghost van de Antwerpse band dEUS is controversieel en gaat ten koste van de schoonheid van de liedtekst. In Ghost worden heel wat flauwe persiflages op de nieuwtestamentische
verhalen gemaakt. Blowend en skatend geneest deze Jezus valwonden, verandert
water in cola en vermenigvuldigt onder een barbecuerooster hotdogs en doet
de geknoeide mosterd verdwijnen. Of je deze grapjes ziet als leuk of blasfemisch ligt vooral aan de individuele kijker. Twee zaken springen er uit die cultuurtheologisch interessant zijn. Het zijn de beelden van een vrijende Jezus die bloederig wraak neemt op zijn vijanden. Dat druist in tegen het hart van Zijn boodschap: heb je vijanden lief. 
Recensie, Katholiek.nl, 14-01-12; Credible.nl, 17-01-12; geciteerd in Nederlands Dagblad, 24-01-12 
Op internet is het een grote hype: de jonge evangelical Jefferson Bethke rapt over zijn bekering, zijn haat voor religie en zijn liefde voor Jezus. Zijn bijna professionele videoclip Why I Hate Religion But Love Jesus is al bijna 9 miljoen keer bekeken en al bijna 1 miljoen mensen hebben de moeite genomen om op youtube te reageren. Volgens Bethke zelf gaat zijn ‘gedicht’ (zoals hij het zelf noemt) over het verschil tussen “Jezus en de valse religie”. “Religie snapt niet dat zij niet meer is dan parfumspuiten op een kaskas.” Alle religie moet het ontgelden. Vanwege het waanzinnige succes van Bethke is het interessant om zijn theologische boodschap wat nader te analyseren. 
Recensie, GoedGelovig.nl, 10-12-11
De film The Season of the Witch is een met liefde gemaakte fantasy-film uit 2011 met onder andere Nicolas Cage, immer met melancholische blik en grote, trouwe hondenogen. De enscenering, fotografie en special effects zijn uitmuntend. Het verhaal van de film is adequaat, maar onnodig clichématig. Mijn theologenhart ging echter sneller kloppen toen de ridders en de heks het klooster bereikten. De monniken worden dood aangetroffen in het scriptorium al waar zij hun leven wijdden aan het kopiëren van een geheimzinnig manuscript. Het document wordt de Clavis Regis Salomonis genoemd, en bevat in de film de sleutel tot het bestrijden van de demon en de heks. 
Interview, Cappuccino (NRCV), 15-10-11
Hij zit nog maar net in de kleuterklas, maar de Amerikaanse Kanon Tipton heeft de hele kerkgemeente aan zijn lippen hangen. Als een ware evangelist preekt hij de evangeliën, terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegt, in het rond schreeuwt en druk met zijn armen zwaait. En dat op een leeftijd van slechts vier jaar. In de schokkende documentaire 'Pint-seized Preachers' wordt het ontluisterend verhaal verteld van drie minipredikanten die opgezweept door godsdienstwaanzinnige ouders en familieleden worden aangezet tot donderpreken en healings. "Deze in Nederland niet bekende praktijk past perfect in de context van evangelical en pentecostal gemeenschappen waar elk centraal gezag wordt verworpen." 
Recensie, RKK.nl, 09-10-11 
Het nieuwste boek van theoloog Freek Bakker Jezus in beeld heeft als sprekende ondertitel ‘een studie naar zijn verschijnen op het witte doek’. Dat ‘witte doek’ doet misschien wat archaïsch aan, maar Bakker laat wel gelijk duidelijk zien dat Jezus door de hele filmgeschiedenis, van doek tot dvd, een dankbaar onderwerp geweest is. Meer dan zestig films zijn er gemaakt over het leven van Jezus, van From the manger to the cross (1912) tot Son of Man (2006). Bakker geeft bij elk van zijn achttien films een korte, maar levendige beschrijving van de inhoud van de film. Wie een besproken film niet zelf gezien heeft, kan op die manier uistekend meekomen met het verhaal. Dan volgt een theologische analyse. 
Artikel, Friesch Dagblad, 30-09-11 
Jezus is veelvuldig in de film afgebeeld. Freek Bakker schreef er een boek over: “Laat theologen het medium van de film gaan gebruiken om hun ideeën uit te drukken.” Veel regisseurs gingen hen immers voor. Meer dan zestig films zijn er gemaakt over het leven van Jezus, van Der Galiläer (1917) tot Son of Man (2006). In zijn laatste boek Jezus in beeld. Een studie naar zijn verschijnen op het witte doek bespreekt de Utrechtse theoloog Freek Bakker er zestien. Tijdens een symposium van het departement Religiewetenschappen en Theologie (Universiteit Utrecht) en het instituut IIMO werd het boek aan de wereld gepresenteerd. “De opstanding altijd een van de grootste uitdagingen van het christelijk geloof was en is.” 
Recensie, RKK.nl, 15-09-11 
Regisseur Moll probeert een religieuze fabel te schilderen over de menselijke zwakheden van een Kapucijner monnik, maar het resultaat is een voorspelbare mix van seks, religieuze obsessie en een satanspact. Bovendien is Le Moine wel erg seksistisch: de satan heeft altijd de vorm van een verleidelijke vrouw. De film Le Moine is een bewerking van het boek The Monk: A Romance van de Romantische auteur Matthew Gregory uit 1796. Vanwege de mix van seks en katholicisme werd het ogenblikkelijk verboden, wat de bekendheid natuurlijk alleen ten goede kwam. Wat in 1796 echter nog vernieuwend en provocatief was, is in 2011 een al diep ingesleten pad van clichés. 
Podcast, Zincast.nl (IKON), 13-06-11
De film Avatar lijkt op het eerste gezicht een trendy eco-fabel. De maan Pandora wordt bewoond door de Navi (lange, magere blauwe wezens) die in perfecte harmonie met de natuur leven. Hun manier van leven wordt ernstig bedreigd door de mens die de maan wil leegroven van haar grondstoffen. Avatar laat je op twee manieren over jezelf nadenken. Ten eerste je afhankelijkheid van technologie. Niet dat alle computers en mobieltjes per se slecht voor ons zijn, maar wel er gevaren hangen aan ons vertrouwen in de technologie. De mensen die Pandora leeg willen roven, doen dit om de steeds maar stijgende honger van de mensheid naar ruwe materialen te stillen. 
Column, MediaReligieCultuur.nl, 28-04-11 
In Monty Python's The Life of Brian probeert de titelheld, de messias-tegen-wil-en-dank het samendrommende gepeupel van zich af te houden. Wat Brian immers ook zegt of doet, en of dat nu verstandig is of dom, het volk ziet in alles een goddelijk teken of een messiaanse wijsheid. Wanhopig roept de nepmessias tot het volk: "Jullie zijn individuen, ga je eigen weg!" Waarop het volk als uit één mond herhaalt: "Ja, wij zijn individuen". De uitspraak zelf bevestigt het tegendeel.In de SouthPark-episode Raisins (10-12-03) komt Stan terecht bij de 'Goths'. De Goths zijn stereotype uit de gelijknamige subcultuur: zwart haar en kleren, doodshoofden, kraaien, sigaretten, koffie, en duistere gedichten over het eindeloze lijden. 
Daarnet op Witte Donderdag zonden EO en RKK in een unieke samenwerking de 'Passion' uit: het verhaal van de laatste 24 uur van het leven van Jezus Christus, verteld vanuit de Gouds markt. De Goudse passie was zowel een succes als een mislukking: het multicultureel verantwoorde geneuzel en de slechte acteerprestaties deden pijn aan de ogen en de oren, maar hoe lang is het geleden dat het verhaal van de Levende door zovele mensen tegelijk is beleefd? In een soort CNN-achtig decor met een hysterische interviewster wordt aan voorbijgangers gevraagd wat ze van Jezus vinden. Op één na melden alle geïnterviewden dat het bij de Passie "niet per se over het verhaal van Jezus gaat, maar over samen-zijn". 
Je ziet het bijna nooit, zegt cultuurtheoloog Frank Bosman van de Universiteit van Tilburg: een postmoderne dominee die opduikt in een populaire serie als ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’. “In Nederlands drama is religie nauwelijks in beeld. Als het al voorkomt, is dat op puur ornamentele wijze, bij bruiloften. Zo’n geestelijke staat er dan alleen bij voor het plaatje, net als de taart en de bloemstukken. Maar deze dominee in ‘Goede Tijden’ heeft echt iets te doen en te zeggen. En ze is expliciet positief in beeld gebracht, als een weldenkend mens van vlees en bloed.” Dat op primetime Nederlandse televisie de dominee nu een sympathiek personage is, zegt veel over het gemak waarmee nieuwe generaties met religie omgaan. 
Regisseur Rodrigo Blaas (bekend van o.a. de Pixar-animatiefilm Wall-E) verrast in het zeer korte Alma de kijker met een bijzondere tekenfilm over een vrolijk, klein meisje. Alma dartelt rond in de sneeuw, ergens in een verder schijnbaar lege straat. Op een muur staan honderden namen geschreven, en onbekommerd schrijft ze haar eigen erbij. Dan wordt haar aandacht getrokken door een pop in de etalage aan de overkant. De pop is Alma's spitting image. Als Alma probeert de poppenwinkel in de komen, blijkt die op slot. Pas als ze wegloopt, gaat de deur op mysterieuze wijze open. Binnengekomen staat de pop op een andere plek. Alma is een dualistisch sprookje: je ziel zit voor eeuwig opgesloten in je lichaam. 
Recensie, KatholiekNederland.nl, 23-03-11
Op 27 maart gaat in Utrecht de documentaire Gods eigen parochie in première. De film van Sherman De Jesus gaat over de Utrechtse Willibrordusparochie en haar fameuze voorganger pater Kotte (+ 2006). De documentaire focust op de mensen die Kotte persoonlijk hebben gekend: oude parochianen maar ook Antoine Bodar en kardinaal Simonis. De kijker moet aan de hand van interviews, historische televisiebeelden en geciteerde krantenberichten zich een beeld vormen van de complexe situatie rond pater Kotte. Dat lukt uiteindelijk wel, maar vraagt wel veel van de kijker. Gods eigen parochie legt op treffende wijze een periode in de Nederlandse r.k.-kerk vast, die voor alle partijen moeilijk was. 
Recensie, KatholiekNederland.nl, 02-03-11 
Exorcismefilms als The Exorcist (1973), Stigmata (1999), The Exorcism of Emily Rose (2005), The Last Exorcist (2010) en andere excelleren meestal in antipapistisch pamfletisme: priesters vallen van het geloof en voor mooie vrouwen, ontdekken een eeuwenoud kerkelijk complot tegen 'de ware boodschap van Jezus' en moeten vechten tegen corrupte bisschoppen en kardinalen. Regisseur MikaelHafström weet Godzijdank van The Rite een hele andere film te maken. Deze nieuwste duiveluitdrijvingsfilm schetst een mooi beel van de twijfelende priester, die zijn geloof en roeping hervindt door de confrontatie met het Kwaad. 
Elk jaar verschijnen er onderzoekjes die uitwijzen dat zo-en-zo-weinig mensen nog weten wat Pasen eigenlijk betekent. Laatmoderne cultuurchristenen als we zijn, associëren we Pasen met eieren, familie-uitjes met oma en opa, en met een lang weekend vrij. Vaak wordt dan een of andere verlepte cultuurtheoloog gevraagd om dit te 'duiden', en vaak komt die 'expert' dan niet verder als 'deïnstitutionalisatie' (3x woordwaarde), 'mensen weten niets meer' en 'allemaal de schuld van de commercie'. Toch zijn er tenminste twee die met 'Pasen = konijn' zeer intelligent omgaan en en passent nog enkele kritisch noten kraken. Aanschouw: Pasen volgens SouthPark en Pasen volgens de komediegroep Poykpac. 
De film Black Swan is een Oscarwaardige film over de eeuwige strijd in de menselijke ziel. Op de beroemde noten van Tchaikovsky's Zwanenmeer tovert regisseur Darren Aronofsky een visueel spektakel over liefde, chaos en schepping. Eigenlijk verkondigt Aronofsky hier op treffende wijze het Romantisch adagium dat ware kunst niet zonder passie te verkrijgen is. Bij die passie horen echter ook (seksueel) geweld, chaos, verdriet en ondergang. Dat is de prijs die betaald moet worden. Alleen degene die in staat is zijn duistere zijde te herkennen en te gebruiken zonder de chaos de totale controle te laten overnemen, die is in staat om waarlijk kunst te creëren. 
Recensie, KFA-Filmbeschouwing.nl, 26-01-11 
Tron Legacy is een heel laat vervolg op de film Tron uit 1982, in zijn tijd een regelrechte SF-klassieker. Tron haakt aan bij een van de standaardthema's van het genre: de angst dat de (digitale) schepping (computers) in opstand komen tegen hun schepper (de mens). Er pent zich een wereld aan filosofische vragen: naar de verhouding tussen de 'offline' en de 'online' wereld, de 'ongelijkwaardige' (?) relatie tussen de almachtige 'User' (de gebruiker) en het door hem gebruikte 'Programm' (programma's), de onmogelijke hang naar perfectie, het idee dat creativiteit en groei alleen mogelijk zijn bij chaos, fouten en vergissingen. Maar het script werkt ze nergens goed uit. Zonde. 
Groot worden doet pijn. Iedereen die groot geworden is, weet dat uit eigen ervaring. Niet alleen je lichaam doet pijn vanwege groeispurten, maar je emoties en hormonen vliegen alle kanten op. En als je heel eerlijk bent, wordt dat na verloop van tijd wel minder, maar helemaal ophouden doet het nooit. Dat opgroeien pijn doet, is overigens van alle tijden. In 1865 schreef de Engelse auteur Lewis Carroll het wereldberoemde verhaal van de 13-jarige Alice die in een diep konijnenhol valt, Alice in Wonderland. In 2010 probeerde Tim Burton het wederom voor Disney. En deze Alice is al ouder, volwassener. 
Rolf Deen (KFA-Filmbeschouwing) en Frank Bosman zijn in gesprek met Wilfred Kemps over de Franse monnikenfilm Des Hommes, des Dieux. Bosman: "Deze film over de moord op zeven monniken door
moslimterroristen is zeker geen koren op molen van Wilderaanhangers. De abt van het klooster citeert voor
zijn preek zowel uit de Bijbel als uit de Koran. Het is eerder een film over dialoog, die laat zien dat elkaar doodslaan het domste is wat je kan doen. Het is een paasfilm: je eigen leven opofferen"
De film The Last Airbender speelt zichaf in een imaginaire wereld die zijn structuur dankt aan de vier elementen: water, aarde, vuur en lucht. Elk element heeft zijn eigen volk: de Water Tribes, de Air Nomads, het Earth Kingdom en de Fire Nation. Sommige stervelingen hebben de gave van 'bending' (letterlijk 'buigen'): zij kunnen hun natuurlijk element manipuleren wat met spectaculaire effecten gepaard gaat. Aan wie er voor open staat presenteert The Last Airbender een mooie, pure film over kinderen die hun volwassen verantwoordelijkheid nemen in een wereld die vol zit met magie en geloof. "Er is geen liefde zonder offer," is een levensles, en niemand kan het zich veroorloven deze les niet te nemen. Een aanrader. 
Artikel over Bosman, Reformatorisch Dagblad, 29-10-10
Media zijn belangrijk in de westerse cultuur. Maar door het wereldwijde web wordt het allemaal wel onoverzichtelijk. Hoe stellen christenen zich op in die nieuwe ontwikkelingen? De Christelijke Hogeschool Ede hield er deze week een conferentie over. De Tilburgse docent Frank Bosman illustreerde hoe de moslim vandaag in films en computerspelen fungeert als „de makkelijke schurk”, die decadent, barbaars en gewelddadig is. "Als je in een paar seconden duidelijk wilt maken wie goed en slecht is, toon je vandaag beelden van een moslim. Dan hoef je niets meer uit leggen.” Vroeger is dat ook wel anders geweest, zo liet Bosman zien uit oudere filmbeelden. 
Samenvatting artikel, Communio, 23-10-10
Southpark situeert de positie van joden en jodendom binnen de discussie tussen assimileren en segregeren, tussen succesvolle integratie en het opgeven van de eigen identiteit als prijs daarvoor; in deze serie komt ook een joodse identiteit naar voren die authentiek is, in de zin van continuïteit en onvervreemdbaarheid. Naast het bijtende sarcasme waarmee Stone en Parker afrekenen met christelijke vooroordelen van christenen ten opzichte van joden, en het onderscheid tussen de etnische en religieuze componenten van de joodse identiteit, is omgekeerde stereotypering van de zelf-hatende Jood een boodschap met blijvende sociale relevantie. 
Anna vindt zichzelf echter terug in een soort aards vagevuur: het mortuarium. Uitvaartondernemer Eliot (Liam Neeson) verzorgt Anna's wonden. Hij claimt dat hij met de doden kan spreken en de taak heeft hen te helpen om 'over te steken' naar 'de andere kant'. Dat hij met Anna kan spreken, is 'logisch' aangezien zij dood is. Anna is echter in het geheel niet overtuigd dat ze overleden is, en probeert met woorden en daden zich te bevrijden. Regisseur Wojtowicz laat de kijker achter met een onbvredigend gevoel (en dat is positief bedoeld). Stel immer dat dood niet echt dood is… After.Live speelt in op de diepmenselijke angst voor het onbekende, en de dood is in extrema het Grote Onbekende. Mooi film, maar niet voor bange zielen. 
Machete is een gewelddadige spaghetti-western van Robert Roderiquez met halfnaakte gun babes, een onverslaanbare held en een gekruisigde priester. Desondanks kan Roderiquez' film ook gezien worden als een aanklacht tegen het Amerikaans racisme op de grens van Mexico en Texas. De dominante religie in Mexico is het rooms-katholicisme, en ook Roderiquez vergeet niet daar iets mee te doen. Cheech Marin speelt de rol van een bekeerde crimineel die priester geworden is: dik, sigaren rokend en tot de tanden gewapend. Zijn biechtgesprekken neemt hij op, terwijl zes camera's in de vorm van een kruis zijn kerk non-stop bewaken. 
‘Verzoening’ is een lastig begrip. Het roept vrijwel direct religieuze connotaties op, in de zin van ‘zoenoffer’, maar ook associaties van wraak, genoegdoening, Widergutmachung. In christelijke kringen duikt direct het beeld op van Jezus van Nazareth die – zoals door gelovigen wereldwijd beleden wordt – ons met God heeft verzoend door zijn dood (zoenoffer) aan het kruis. Dit ‘bloedoffer’ klinkt in laatmoderne oren erg archaïsch. Wat betekent ‘verzoening’ nog voor ons? Eén van de mogelijkheden om antwoord te geven op de vraag naar de betekenis van ‘verzoening’ en ‘verlossing’ voor de laatmoderne mens is de cinema. Hollywood gebruikt namelijk gretig het thema ‘verzoening’. 
Hildergard von Bingen (1098 – 1179) is een van de meest aansprekende heiligen uit de Middeleeuwen. Ze stichtte en beheerde twee Benedictijnse kloosters in Rupertsberg en Eibingen en zou internationale faam behalen als theoloog, filosoof en zieneres. Ze was superintelligent en de positie van abdis (in kerkelijke rang gelijk aan een bisschop of abt) was de hoogste die zij als vrouw in de Middeleeuwse maatschappij kon bereiken. De film Vision - Aus dem Leben Hildegard von Bingen laat enkele sleutelscènes zien uit het leven van deze bijzondere Middeleeuwse vrouw, maar overtuigt niet. Regisseur Margarethe von Trotta maakt van Hildegard een moderne feministe, en geen wezen van vlees en bloed. 
Lezing, HOVO-zomeracadmie, 20-07-10
‘Verzoening’ is een lastig begrip. Het roept vrijwel direct religieuze connotaties op, in de zin van ‘zoenoffer’, maar ook associaties van wraak, genoegdoening, Widergutmachung. Eén van de mogelijkheden om antwoord te geven op de vraag naar de betekenis van ‘verzoening’ en ‘verlossing’ voor de laatmoderne mens is de cinema. Hollywood gebruikt namelijk gretig het thema ‘verzoening’. Is het mogelijk om een laatmodern verzoeningsbegrip te distilleren uit een aantal sprekende Hollywoodfilms? En zo ja, hoe ziet deze er dan uit. 
Pixar's derde film in de Toy Story-cyclus werd zeer positief ontvangen door het bioscooppubliek.Behalve het in alle drie de delen terugkerende thema van volwassen-worden (van Andy) en loyaliteit (van het speelgoed ten opzichte van Andy), geeft Pixar in deel 3 een vette knipoog naar de politieke filosofie. Tijdens de film komen vijf staatsvormen naar voren, en worden stilzwijgend becommentarieerd. Steeds speelt de mens/baas/eigenaar de rol van de staat, terwijl het speelgoed 'het volk' vertegenwoordigd. De film begint met een situatie van klassiek feudalisme, zoals dat ook in deel 2 en 3 gold. Andy is de absolute vorst van zijn onderdanen, die hij letterlijk als lijfeigenen beschouwt. 
Hij werkt. Dag in, dag uit. En elke dag doet hij hetzelfde als de vorige dag. En elke dag zal dezelfde zijn als deze dag. Zijn leven is strikt geordend, niets kan hem verstoren in de uitvoering van zijn levensroeping. Wat hij doet? Hij verzamelt afval, perst het in zijn kleine lijf tot handzame blokjes en bouwt er onwezenlijke piramides van. De steden van weleer zijn stoffig en eenzaam als de woestijn van de farao's. Hij werkt en ruimt, en ruimt en werkt. Wie hij is? Hij is robotje, met de naam Wall-E. Twee rupsbanden, twee onafhankelijk bewegende ogen, ruwe werkklauwen, een laserstraal… en een onuitputtelijke nieuwsgierigheid. Achtergelaten door zijn scheppers, ruimt hij andermans puin op. 
De makers van de satirische 'animated sitecom' Southpark, Matt Stone en Trey Parker, zijn op internet bedreigd vanwege hun
laatste twee episodes 200 en 201 waarin de profeet Moahmmed figureert. Toch is deze dubbelaflevering geen satire op Mohammed. Het is een aanklacht tegen de slappe knieën van krantenredacties en televisiestations. Angst is een slechte raadgever, en censuur een zwakke verdediging. In 2010 hernemen Stone en Parker het thema rond de afbeelding van Mohammed met de dubbelaflevering 200/201.Volgens Tom Cruise (Trapped in the Closet, 2005) omdat Mohammed de unieke eigenschap bezit immuun te zijn tegen parodieën en satire. 
De slaaf van een getikte wetenschapper, Igor, schept na de dood van zijn meester een vrouwelijk monster. Eva weigert echter slecht te zijn, totdat zij haar onschuld verliest. De tekenfilm Igor neemt een belangrijk levensbeschouwelijk thema op: is de mens van nature goed of juist slecht? Alle mogelijke antwoorden zijn de revue gepasseerd in de christelijke traditie: van louter slechtheid tot onvervreemdbare goedheid. Igor opteert duidelijk voor goedheid. Het door Igor geschapen monster is in en in vriendelijk. Als de kwade dokter Schadenfreude haar dwingt agressie te vertonen, wordt zij ook slecht. Moraal van Igor: slecht-zijn is een keuze, geen aangeboren hoedanigheid. Slechtheid is nurture en geen nature. Igor legt de morele last geheel bij het menselijk geweten. 
Stan Marsh is de enige kid in town die geen profiel op Facebook heeft. Eric, Kenny en Kyle hebben wel een account. Ze zitten in dezelfde kamer terwijl ze druk bezig zijn elkaar digitaal te mailen, te ‘tikken’ (‘poke’), op elkaars berichten en foto’s commentaar te geven, en domme online games te spelen. Stan weet lang weerstand te bieden tegen de sociale druk om ook op Facebook aanwezig te zijn, maar als ‘verrassing’ hebben zijn vrienden er één voor hem gemaakt. Southpark neemt in de nieuwste episode You have 0 friends het verschijnsel sociale media genadeloos op de hak. In sociale netwerken als Facebook wordt vriendschap gereduceerd tot status, en de sociale druk is op internet nog groter dan in real life. 
Het verleden heeft de neiging langzaam, maar onhoudbaar te ontbinden. De mensen die je liefhad, de plaatsen waar je huilde, en baantjes die je verafschuwde, ze verdwijnen tot herinneringen, die op hun beurt langzaam vergaan. Vandaag hoorde ik op twitter van 
Pope Joan is de verfilming van 
Southpark stat bekend om zijn maatschappij satire. In Sexual Healing maken zij de Westerse hypocriete ten opzichte van overspel belachelijk: moreel zondig is alleen hij die betrapt wordt. En de oorzaak van immoreel gedrag ligt vooral buiten het eigen geweten. Stone en Parker laten de mannen uit de episode voortdurend naar willekeurige vrouwen loeren: de ogen flitsen even snel op en neer, vooral als ze het over overspel van de ‘anderen’ hebben. Maar: ‘wie naar een vrouw kijkt om haar te begeren, heeft haar al genomen’. Hier wordt niet de handeling geproblematiseerd, maar ook vooral de intentie. De celebrities worden gestraft in SouthPark omdat ze gepakt zijn, maar feitelijke moeten alle mannen in de episode zichzelf net zo hard aanpakken. 
Soms moet je lang zoeken om de religieuze laag die in bijna elke speelfilm zit, te kunnen achterhalen. De mooiste religieuze thematiek zit meestal heel subtiel verborgen, alleen lees- en zichtbaar voor de geoefende luisteraar en kijken. Niet in The Book of Eli. Alleen de titel al brengt je direct op het goede spoor. Predikantenzoon Denzel Washington leest net als zijn karakterrol ‘Eli’ elke dag de bijbel. En dat wil hij ons graag vertellen. Wat volgt is een lawine van bijbelse verwijzingen, die elke geoefende kijker de adem beneemt (en dat is niet per se een compliment). Aan het einde van de film blijf je als kijken achter met de vraag of je niet naar een zwaar ontspoorde reli-thriller hebt zitten kijken. 
Disney’s Princess and the Frog is losjes gebaseerd op de roman The Frog Princess van E.D. Baker, die op zijn beurt zijn inspiratie putte uit het oude verhaal van de Gebroeders Grimm, de Kikkerprins. De twee verhalen en de film delen het basale plot: prins verandert in kikker en heeft een prinses nodig om de betovering te verbreken. Baker en Disney werken het verhaal in groter detail uit, met veel aandacht voor details en subplots. Disney plaatst het verhaal bovendien tegen de achtergrond van de roaring twenties, in het zogenaamde French Quater in New Orleans. Deze locatie schreeuwt om swingende jazz. Het betekent ook dat we nu voor het eerst in de Disneygeschiedenis te maken hebben met een zwarte ‘prinses’ Tiana. 
De nieuwste Sherlock Holmes-verfilming (2009) heeft een vreemde haat-liefderelatie met het origineel van Sir Arthur Conan Doyle. De nieuwe Holmes ontmaskert het spiritisme waartoe zijn schepper later in zijn leven zou vervallen, terwijl de detective gebruik maakt van de meest karakteriserende eigenschap die Doyle hem had meegegeven: keiharde logica. Lionel Wigram, die tekende voor het filmverhaal, construeerde een gemakkelijk plot met enige romantische uitstapjes om de film ook voor het vrouwelijk publiek interessant te maken. Voor de rest is Holmes toch een beetje een mannenfilm: veel mooi gefilmde vechtscènes, ingewikkelde wetenschappelijke experimenten en onwaarschijnlijk uitgevoerde deducties. 
De animatiefilm The Secret of Kells is een tegendraadse tekenfilm: tweedimensionaal, geometrisch, abstract. De film vertelt het verhaal van het 'Boek van Kells', een Middeleeuws manuscript met fabelachtig gedetailleerde miniaturen. The Secret tekent letterlijk het ontstaan van dit boek, waarbij het de stijl van de Middeleeuwse miniaturen kopieert. Binnen dit min of meer historische kader schept Cartoon Saloon een unieke atmosfeer. De tekeningen zijn geheel in de stijl van de manuscriptminiaturen: vaak tweedimensionaal, bijna louter rondingen, vaak vrij abstract en met liefde voor geometrische figuren. Het gevolg is van een tekenfilm van ongekende schoonheid. 
In de Amerikaans-Europese cinema wordt de Arabier geportretteerd als een achterlijke en barbaarse heiden. Voor Hollywood zijn alle Arabieren moslims, en visa versa zijn alle moslims dan ook Arabieren. Enkele uitzonderingen daargelaten wonen er volgens de Westerse filmindustrie geen moslims in Maleisië of Indonesië, noch in Europa of Amerika. De enige moslims in Westerse landen bestaan dan uit immigranten, die hun minderwaardige geloof nog niet achter zich hebben kunnen laten, en daarom eigenlijk gevaarlijk zijn. Ook wordt voor het gemak vergeten dat behalve een moslimmeerderheid het Midden-Oosten ook 15 miljoen Arabische christenen kent. 
Max Payne is een zeer sfeervol neergezette film noir over. De fotografie is fabelachtig mooi, maar kan het minimale verhaal over wraak, verslaving en dood niet voldoende compenseren. De film is losjes gebaseerd op de gelijknamige game uit 2001. Games die als basis dienen voor een film komen nog niet zo vaak voor, maar de game-industrie wordt langzamerhand volwassen, ook als 'art'. Een aardig detail is dan wel weer de inbreng van de Noordse mythologie. De criminelen van New York zijn verslaafd aan een nieuwe drug: zelfs als de verslaafden hun dagelijkse dosis binnenkrijgen, gaan ze er langzaam, maar ontegenzeggelijk aan kapot. Zij worden geplaagd door zwarte engelachtige figuren, de 'Walkuren'. 
De film Avatar van Titanic-regisseur Cameron lijkt op het eerste gezicht een trendy eco-fabel. De maan Pandora wordt bewoond door de Navi (lange, magere blauwe slungels) die in perfecte harmonie met de natuur leven. Hun way of life wordt ernstig bedreigd door de mens die de maan wil leegroven van haar grondstoffen. But there's more than meets the eye in 'Pandora'. Cameron toont een grote inhoudelijke creativiteit door elementen uit allerlei religieuze tradities op een geloofwaardige met elkaar te vermengen. Zo verwijzen de titel 'avatar' en Jake's zielsverhuizing naar het hindoeïsme. De Levensboom die de Navi vereren, lijkt op dezelfde boom uit het bijbelboek Genesis (of zelfs uit het oude Perzische Zoroastrianisme). 
De animatiefilm Back to Gaia is vormtechnisch niet de beste in zijn soort, maar vertelt wel een onderhoudend verhaal met een filosofische boodschap, die ook geschikt is voor (jongere) kinderen. De tekenfilmfiguren Boo en Zino komen in opstand tegen hun schrijver-schepper om hun verloren paradijs te redden. Back to Gaia is geproduceerd door Lenard Fritz Krawinkel, die een onafhankelijke studio leidt. Het is op zich al eens een verademing om een goede animatiefilm te zien die niet van Disney, Dreamworks of Pixar afkomstig is. Krawinkel presenteert een loepzuivere filosofische boodschap op een niveau dat ook jonge kinderen tot nadenken aanzet. Boo en Zino komen er immers achter dat ze slechts poppenspelers zijn, en dat hun wereld slechts een fictie. 
Artikel, Narthex, 17-12-09
Ik geef het college 'levensbeschouwelijk filmgesprek'. Ik heb ze maar zeven keer drie uur onder mijn hoede. Ik leer ze over Jung en Campbell, over het verschil tussen objectiviteit en subjectiviteit, over het verschil tussen observeren en analyseren. Ze moeten filmrecensies schrijven, elke week één. En elke week presenteert een student enkele scènes uit een film naar keuze om ons wekelijks levensbeschouwelijk filmgesprek voor te zitten. Ik draag kennis over, leer competenties aan, maar vooral mag ik ze ook een heel klein beetje helpen op de weg om te groeien als mens. Ik heb zo ontzettend veel te danken gehad aan enkele middelbareschooldocenten die in plaats van Grieks of Geschiedenis met ons discussieerden over volwassen worden. Dead poets live forever. 
South Park meets Thunderbirds, zo zou je Team America van Matt Stone en Trey Parker kunnen omschrijven. Een paar Amerikaanse helden beschouwt zich als een wereldwijde politiemacht, die zonder overleg met wie dan ook, en zonder tegen iemand verantwoording af te hoeven leggen, wereldwijd kan ingrijpen in de War on terror. De Amerikaanse Thuinderbird-macho's slopen de Eiffeltoren, de Arc de Triomf, het Louvre, de Grote Piramide en de Sfinx om enkele lichtbewapende terroristen te arresteren, of liever gewoon executeren. Van alle locaties in de film (Parijs, Caïro, Panama, Noord-Korea) wordt aangegeven wat de ligging is ten opzichte van de Verenigde Staten. Een knap stukje Americanocentrisme, Amerika als stralend middelpunt van de wereld. 
Twilight is een makkelijk naar binnen glijdende tienerfilm vol met heftige emoties en strak vormgegeven vampieren. Maar bij de vraag “kan de leeuw verliefd worden op het lam?” krijgt de film een interessante religieuze lading. In de kranten kreeg Twilight gemengde reacties, veel in verband met de tienerromantiek waar de film om draait. De onzekere tiener Bella Swan (Kristen Stewart) valt als een blok voor de twee jaar oudere Edward Cullen (Robert Pattinson). Cullen is feitelijk een 108 jaar oude ‘vegetarische’ vampier, net als zijn hele familie. Dat is het verhaal eigenlijk wel, behalve dat daar nog een paar vleesetende vampieren zijn om te vernietigen, en een norse gescheiden vader om de gevoelens van zijn dochter niet te begrijpen. 
De film/documentaire What the Bleep Do We Know? laat de kijkers met een verlammende hoeveelheid losse hypotheses en soundbytes achter. De werkelijkheid bestaat alleen in het hoofd van een mens. Objectiviteit bestaat niet. WTBDWK stelt uiterst terechte vragen aan de moderne wetenschap, maar de in de film gegeven antwoorden zijn hoogst onbevredigend. Bovendien rekt het de menselijke verantwoordelijkheid op tot onmenselijke proporties. De makers en geïnterviewden (soms respectabele wetenschappers, maar vaker mediums, sciencefictionauteurs en pseudowetenschappers) trotseren het paradigma van de moderne natuurwetenschappen. Er bestaat geen objectieve realiteit en de geest heeft macht over de materie. 
De laatste productie van Pixar, de film Up, neemt een serieus grote-mensen-thema ter hand verpakt in schitterende plaatsjes en kleurige figuren: rouwen. Balonnenverkoper Carl Fredriksen vliegt met zijn huis naar Paradise Falls ergens in Zuid-Amerika, maar pas als hij zijn spoken van het verleden kan loslaten, is hij klaar voor het ware paradijs. De titel van de film Up is tweeledig in betekenis. Gepensioneerd balonnenverkoper Carl fredriksen laat zijn huis letterlijk aan zijn broodwinning in de lucht vliegen op zoek naar betere orden, maar ook om letterlijk en figuurlijk zijn gemoed te verlichten (als in het Engels: 'raise your spirit up!') Het huis waar Carl en zijn geliefde doch recent gestorven vrouw Ellie decennia in hebben geleefd, wordt bedreigd door de vooruitgang. 
I, Robot (2004) is een schitterend vormgegeven sciencefictionfilm over de (vage) grens tussen mens en machine. Sinds Asimov zijn drie wetten formuleerde, vertellen robots in de film wat het eigenlijk betekent om waarlijk mens te zijn: liegen, bedriegen, haat, angst, humor, vertrouwen, vrijheid. De robot Sonny (Alan Tudyk), de titelheld van de film, is speciaal gefabriceerd door de geniale robotingenieur Alfred Lanning (James Cromwell), een duidelijke knipoog naar de figuur van Asimov. Sony is de enige robot met een naam, en met de mogelijkheid om over zichzelf na te denken, te dromen en geheimen te bewaren. Hij kent emoties van woede als hij gearresteerd wordt, en van ‘doods’-angst als hij gedeactiveerd/vermoord dreigt te worden. 
Filmkatern ‘Dag van het Jodendom’ 2010, rkkerkn.l, 13-11-09 
In het kader van de derde jaarlijkse Dag van het Jodendom presenteert het blad rkkerk.nl een special met daarin ook een filmkatern. Over de thema’s Bijbel,
Jodendom en de Sjoa zijn zeer veel titels beschikbaar, zoals The Ten Commandments, Ben Hur en The Prince
of Egypt. Schindler’s List is een Amerikaanse film uit 1993 (regisseur Steven Spielberg) over het leven van Oskar Schindler. Deze Duitse zakenman wist meer dan duizend joodse vluchtelingen uit de klauwen van het Nazi-regime te redden. Er is bijna geen groter contrast te bedenken dan tussen Schindler’s List en Les Aventures de Rabbi Jacob. The Mad Adventures of Rabbi Jacob is een van de vele films van de Franse comedian Louis de Funès en regisseur Gérard Oury. 
In eens zijn ze er: anderhalf miljoen aliens die met hun onbestuurbare moederschip boven het Zuid-Afrikaanse Johannesburg blijven hangen. Omdat de Afrikanen hen niet aar huis kunnen sturen, moeten ze de intergalactische vluchtelingen opvangen. Ze worden ‘opgevangen’ in een krottenwijk ‘District 9’ waar ze in armoede en anarchie leven. Omdat enkele ‘sprinkhanen’ – zoals ze spottend om hun uiterlijk genoemd worden – crimineel gedrag vertonen, wordt er een nieuwe apartheid ingesteld: het getto is voor de sprinkhanen, de rest va de stad voor ‘echte mensen’. Dan vraagt de regering aan het bedrijf Multinationals United (MNU) om District 9 te evacueren en hen naar een andere plaats te dirigeren (District 10) ergens midden in de woestenij. 
Von Trier werd weggehoond op het filmfestival van Cannes vanwege zijn film Antichrist, het verhaal van een echtpaar dat hun huwelijk probeert te redden en de dood van hun kindje te verwerken in een boshutje met de naam ‘Eden’. Dan keert de natuur zich tegen hen. Antichrist is controversieel doch kunstig gefilmd. De laatste film van regisseur Lars von Trier leverde hem op het filmfestival van Cannes afgelopen mei veel negatieve kritiek op. De zogenaamde 'oecumenische jury' van het filmfestival gaf Von Trier onder uit de zak vanwege diens inherente vrouwenhaat. Vrouwen komen er in de films van Von Trier inderdaad zelden goed vanaf: ze worden verkracht, vernederd, vermoord of verblind. Zo is ook het geval in Antichrist. 
In de aflevering Whale Whores richten Stone en Parker hun pijlen op de hypocriete van de talloze reality shows op televisie. Vooral 'Whale Wars' en 'Deadliest Catch' moeten het ontgelden: zowel de makers als de kijkers overigens. Zowel 'Whale Wars' als 'Deadliest Catch' worden door Discovery Channel uitgezonden. In beide shows wordt gesuggereerd dat het rauwe leven van walvisactivisten en krabvissers ongecensureerd wordt weergegeven. Als Stan, Cartman en Kenny aan boord van de legendarische 'Rainbow Warrior' op weg zijn om Japanse walvisvaarders tegen te houden, worden ze geblokkeerd door de boot van krabvissers. Op dat moment worden ook de cameramensen aan boord van de schepen getoond, waardoor de suggestie van realiteit direct verdwijnt. 
Het vagevuur, ergens tussen hemel en aarde, beleeft een verrassende comeback. De wachtkamer van de eeuwigheid is door de moderne theologie nogal genegeerd, evenals de hel, ten gunste van de hemel (eventueel op aarde). South Park localiseert in de episode Dead Celebrities het Purgatorium in een vliegtuig dat nooit opstijgt. South Park is een Amerikaanse tekenfilm-sitecom met een grote reputatie op het gebied van grove, surrealistische en vaak inktzwarte humor op het gebied van religie, politiek, geweld, misbruik, seksualiteit en psychische aandoeningen. Hoewel grofheid het handelsmerk van Parker en Stone is, is hun maatschappijkritiek meestal vlijmscherp en hun morele standpunt genuanceerd.
In 2005 presenteerde Aardman Studios zijn eerste lange Wallace & Gromit-film. Het resultaat van de kleipoppetjes mag er zijn: humor voor groot en klein, heel veel knipogen naar andere films en een doordenkertje over maakbaarheid en menselijkheid. Het verhaal is snel samengevat. Wallace en Gromit bestieren een bedrijf, gespecialiseerd in het 'humaan' bestrijden van konijnen. De knaagdieren vormen een serieuze bedreiging voor de prijsgroentes van de dorpsbewoners die elkaar op de komende jaarmarkt de ogen uit willen steken. Als Wallace de konijnen wil hersenspoelen om ze van hun knagende gewoontes af te helpen, gaat er iets mis en het 'Weerkonijn' (een weerwolf, maar dan met een pluizig staartje) begint zijn strooptocht door het dorp. 
De film Men Who Hate Women (oorspronkelijke titel Män som hatar kvinnor) is gebaseerd op de gelijknamige, bekroonde roman van de Zweedse auteur Stieg Larsson als eerste deel in diens ‘Millenniumtriologie’. Er zijn nog wel wat verschillen tussen het boek en de film, maar de film is als los product goed gelukt: het is een combinatie tussen een ietwat voorspelbare thriller en een sociaal geëngageerd drama, maar door het betoverende spel tussen Michael Nygvist (als Mikael Blomkvist) en Noomi Rapace (als Lisbeth Salander) stijgt het boven beide genres uit. Auteur Larsson is bekend om zijn politiek- en maatschappijgeëngageerde werken. Het thriller-verhaal is eigenlijk het excuus om zijn politieke statements te kunnen maken. 
Geweldmeester Quentin Tarantino gaat helemaal los in een fictionele versie van WO II. Centraal gegeven: joden vermoorden Nazi’s (en visa versa). Onder deze enorme simplificatie zitten Tarantino’s handelsmerken: excessief geweld, superbe (en vooral) lange dialogen een Mexican standoff en veel, heel veel wraak. Tarantino speelt met de gedachte dat de geallieerden in 1943 al de Tweede Wereldoorlog weten te winnen. Niet met militaire overmacht, maar door een bioscoop in Parijs op te blazen waar de hele Nazi-top. Tegen deze achtergrond verschijnen ook de titelhelden van de film, de basterds: een ongeregeld zooitje van joodse Amerikaanse soldaten (en een psychopathische Duitse Nazi-hater) verspreid terreur en doodslag onder de Duitse troepen. 
De film Sin City van het regisseurstrio Frank Miller, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino (2005) is om meerdere redenen een bijzondere film: vanwege de verhaallijn, de gehanteerde techniek en de paradoxale combinatie van walging en fascinatie die de film bij vele kijkers – waaronder ikzelf – oproept. Sin City is gebaseerd op de macabere stripverhalen van Frank Mill. Mill verkeert in de gelukkige uitzonderingspositie dat hij zelf degene is die zijn boek kan verfilmen; een positie die niet veel andere auteurs met hem delen. Qua verfilming van ‘het boek’ is Sin City bijzonder goed gelukt. De sfeer van voortdurende dreiging, depressiviteit en rauw geweld (mede te danken aan geweldmeester Tarantino) leidt tot een perfect filmisch huwelijk tussen ‘gothic’ en film noir. 
Ingezonden brief, Katholiek Nieuwsblad.nl, 12-06-09
In de lezerskolommen van het Katholiek Nieuwsblad woedde enkele weken geleden een verwoede strijd over de filmrecensies in het blad door redacteur Michiel van Hout. Enkele critische lezers waren geschokt dat het KN überhaupt ruimte gaf aan een dergelijk 'corrupterend' medium als film. Als collega-filmrecensent wilde ik hem een riem onder het hart steken met onderstaande brief. 
De verfilming van Dan Browns tweede boek heeft niet zo'n hype opgeleverd als de Da Vinci Code. Toch is Angels and Demons als film veel beter geslaagd als zijn roemruchte voorganger. Regisseur Ron Howard mengt de eeuwenoude kloof tussen religie en wetenschap met een reli-kitsch van een bijna ongekende schoonheid. Al met al is Angels and Demons een mooie film: vanwege het prachtige r.k.-decor, de schitterende muziek en de mooie cameravoering, maar vooral ook vanwege zijn genuanceerd beeld over de grenzen én de mogelijkheden van goddelijk geloven en menselijk weten. De regisseur lijkt het advies van een van de kardinalen serieus te hebben genomen: "Als u over ons gaat schrijven, wilt u dat dan met mildheid doen?" Toch een mooie film. 
Op 13 mei gaat de film Angels and Demons in Nederland in première. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Dan Brown; in Nederland bekend onder de titel Het Bernini-mysterie. Het Zwitserse laboratorium CERN roept professor Langdon op (Tom Hanks) om een moordaanslag te onderzoeken. Het lijk is gebrandmerkt met het logo van de Illuminati. Tegen de achtergrond van het Conclaaf (de pauskeuze) in Rome wordt de ene na de andere kandidaat vermoord en een bom tikt de seconden weg onder het Vaticaan. Katholiek theoloog en filmkenner Frank G. Bosman blikt vooruit op de film en de weigering van het vaticaan om haar kerken ter beschikking te stellen voor de verfilming. 
South Park is grofgebekt en spaart religie niet. Toch is zij op een magistrale wijze in staat te waarschuwen voor de gevaren 'andere religies', zoals bijvoorbeeld die in De Economie en zijn Verlosser Obama, in Margaritaville. Deze 'verreligieusisering' van het economische bereik is een gevaarlijke tendens, die door de makers van South Park naadloos wordt aangevoeld en op vrij schokkende, maar zeer doeltreffende wijze wordt gehekeld. De economisch-maatschappelijke satire over de ongrijpbare wereld van het grote geld wordt in de tweede verhaallijn opgenomen in een meer filosofisch-religieus verhaal. Geconfronteerd met een complete stilstand van de economie, failliete bedrijven en massa-ontslagen ontpopt Stan Marsh zich als een nieuwe Messias. 
Het Amerikaanse filmmagazine Movieguide roept Wall-E uit tot beste spirituele film van 2008. De film wordt geprezen om zijn gezinsvriendelijkheid (via 
“Voor liefde knielt de wereld,” aldus The Village, maar deze liefde eist wel alles: het doorbreken van taboes, het gevecht tegen de eigen blinde angsten en de dood van een verlosser-tegen-wil-en-dank. The Village is meer een sprookje dan een horrorverhaal, maar dan in zin van voordat de gebroeders Grimm de volksverhalen van al hun tegendraadsheid ontdeden. Regisseur M. Night Shyamalan (o.a. The Sixth Sense en Signs) schetst een ontluisterend beeld van een kleine samenleving die aan haar eigen idealen ten onder dreigt te gaan. De kracht van de film zit niet in de verbeelding van de monsters, maar in de schitterende fotografie en de krachtige suggesties van wat er eigenlijk niet is. 
Samenvatting artikel, CVFilm.nl, 03-12-08
Engelen zijn gewilde figuren in de moderne cinema. Denk bijvoorbeeld aan de min of meer bekende films als What Dreams May Come (1998), Michael (1996) en Meet Joe Black (1989). Robots lijken het tegenovergestelde van engelen, maar ook zij mogen zich in een grote cinematografische belangstelling verheugen. Denk aan R2D2 en C3PO uit de Star Wars-sage (1977-2005) en The Terminator-trilogie (1984, 1991, 2003). De boodschap die de cineasten de wereld inzenden met hun films over engelen en robots is dat de kern van het mens-zijn wordt gevormd door eindigheid, gebrokenheid, tijdelijkheid, angst, pijn én vreugde en liefde. Zij definiëren het mens-zijn door het af te zetten tegen het bijna-mens-zijn van engelen en robots. 
The Painted Veil (2006) van John Curran is een schitterend vormgegeven film over twee bedrogen geliefden die elkaar terugwinnen om elkaar daarna weer te moeten afstaan. Curran weeft door dit liefdesdrama een vleugje politiek te weven door de Britse kolonisatie van China op de achtergrond mee te laten spelen. Een film over boete en vergeving. The Painted Veil is gebaseerd op een novelle (1925) met dezelfde titel van W. Somerset Maugham. Het verhaal is al tweemaal eerder verfilmd: in 1934 met Greta Garbo en in 1957 met Eleanor Parker, getiteld The Seventh Sin. Deze titel verwijst naar het zevende gebod, gij zult niet echtbreken, en geeft eigenlijk direct weer waar het verhaal van The Painted Veil over handelt. 
Afgelopen vrijdag bezocht ik de try-outs van de nieuwste musicalversie van Cabaret (oorspronkelijk 1966) in De Leest te Waalwijk. Een voortreffelijke show: eigenwijs en eigentijds met glansrollen voor Sven Radzke (Emcee), Ellen Evers (Sally Bowles) en Johnny Kraaijkamp (Herr Schultz). In Nederland werd Cabaret reeds eerder uitgevoerd in 1989 en 2006. Dit weerzien met een oude liefde deed mij besluiten om de filmversie uit 1972 weer eens opnieuw te bekijken. Liza Minnelli zet een fabelachtige Sally Bowles neer, die tegen alle dreigende tekenen van het begin van het Nazi-bewind een wereld voor glitter en schone schijn neerzet. Haar dubbele vlucht mislukt, net als die van alle andere karakters. En de eenzaamheid wordt altijd nog dieper als deze al was. 
Ik ken vele films die anti-katholiek van aard zouden zijn. Meestal ben ik het daar niet mee eens. Maar de wijze waarop de r.k.-kerk in The Order wordt neergezet getuigt van een regelrechte haat ten opzichte van alles wat roomskatholiek is. Het is een cynische film met een negatieve boodschap: heil valt overal te halen, maar niet in de r.k.-kerk. De film draait om de macht van de r.-k. kerk om mensen hun zonden te vergeven. Wie van een priester de Laatste Sacramenten ontvangt, krijgt vergeving van al zijn of haar zonden en gaat regelrecht naar de hemel. Omgekeerd: wie dat niet doet of wie geen Laatste Sacrament krijgt, sterft in zonden en gaat naar de hel. 
Vandaag (30-05-08) kwam de langverwachte islamitische reactie op de ‘Wildersfilm’ Fitna. De film Beyond Fitna is gemaakt door Iraanse religieuze studenten en is op diverse websites te zien en te downloaden. De Iraanse filmmakers zetten Iran neer als een welvarende, moderne natie, de Islam als een vredelievende godsdienst en het Westen als een joods-christelijk leger dat onder president George W. Bush de kruistochten van weleer wil afmaken. Helaas laten de makers nogal wat inhoudelijke steekjes vallen. De film heeft echter een potentieel levensgevaarlijk lading omdat het ’t al aanwezige antisemitisme en antichristelijke sentimenten in het Oosten zaal aanwakkeren. 
Wat is een spirituele film? Op het internet staan honderden sites die zich bezig houden met ‘spirituele’, ‘religieuze’ en ‘christelijke’ films. Wat ontbreekt op al die sites is een antwoord op de vraag: wat maakt een film tot een spirituele film? In dit artikel verschaft Frank Bosman hier helderheid door enige orde aan te brengen in de honderden films die door publiek, critici, recensenten en wetenschappers als ‘spiritueel’ worden aangemerkt. Hij doet dat door vier ‘narratieve categorieën’ te beschrijven. Een ordening dus aan de hand van het verhaal dat de film vertelt. Het gaat om de ‘Jezusfilms’, religieuze films, ‘Christusfilms’ en ‘spirit’-films.
Net als het veel recentere I Robot (2004) is Bicentennial Man (1999) een verfilming van een boek van de Vader van de Robotica, Isaac Asimov, een boek met dezelfde titel uit 1976. Robin Williams overtuigt in deze rol niet als de robot-met-menselijke-trekjes Andrew, maar is wel geloofwaardig als een verdwaald wezen dat wanhopig zoekt naar een eigen identiteit. Robots zijn de nieuwe engelen van de film, en Asimov is hun God. Andrew probeert, als postmoderne engel, erkenning van zijn nieuwe identiteit af te dwingen. Hij vraagt het Wereldcongres om erkenning van zijn menselijkheid. Het Congres weigert, totdat Andrew zich zover weet te versleutelen dat hij sterfelijk wordt. 
De fans hebben er 19 jaar op moeten wachten: de vierde Indiana Jones-film. Het is een vreemde combinatie geworden van knipogen naar de vorige drie films, een flinke slok science fiction á la The X-Files en een vleugje Lara Croft. Het is een aardige film geworden met aandacht voor de communistenjacht in het Amerika van de jaren vijftig, maar het script loopt totaal uit de klauwen. En Indiana Jones voor het altaar, dat kan gewoon echt niet. De tijden zijn veranderd: de Russen hebben de rol van de Nazi’s uit Raiders of the Lost Arc en The Last Crusade overgenomen, en de Ark des Verbonds en de Graal zijn vervangen voor de schedels van buitenaardse wezens. 
De film Dogma (1999) staat gecategoriseerd onder ‘komedie’, en dat is het ook. Maar dan wel voor mensen die goed ingevoerd zijn in de katholieke geschiedenis en theologie. De film staat stijf van engelen, demonen en muzen in allerlei soorten en maten, en met verwijzingen naar canonieke en apocriefe bijbelboeken. God is een ‘zij’ en Jezus is ‘een zwarte’. Welkom in de verrukkelijke, katholieke chaos van regisseur Kevin Smith. Matt Damen en Ben Affleck spelen twee gevallen engelen, Loki en Bartleby (overigens niet van de ‘gevallenen’ van de ‘Satan-clan’). Ze hebben schoon genoeg van de aarde en proberen hun weg terug naar de hemel te vinden door gebruik te maken van een ‘theologisch trucje’. 
Deze laatste van de drie 'klassieke' Indiana Jones-films uit 1989 is gemakkelijk de beste. Niet alleen vanwege het bij vlagen hilarische spel tussen Harisson Ford (Jones junior) en Sean Connery (Jones Senior), maar vooral omdat de scriptschrijvers zich extra moeite getroost hebben. The Last Crusade is namelijk één van de voorgangers van de Da Vinci Codex-hype, alleen dan met nazi's in plaats van leden van Opus Dei in de rol van slechteriken. Als de Graal het leven van vader Jones heeft gered, moeten ze het heilige object in de rotskerk achterlaten. Indiana vraagt zijn vader wat hij nu eigenlijk gevonden heeft.” Senior antwoord: “Illumination”, 'verlichting'. 
De film Meet Joe Black (1998) van regisseur Martin Brest (Beverly Hills Cop, Scent of a Woman) presteerde het om zowel genomineerd te worden voor enkele alternatieve Oscars als voor de ‘Razzie Awards’. In de film komen alle clichés van de Romantische film terug: een onmogelijke liefde, de zucht naar passie en ware liefde, een goedbedoelende maar sociaal-emotioneel wat klungelige vader, twee mooie dochters en een te vroeg gestorven moeder. Maar door de sterke acteerprestaties van o.a. Anthony Hopkins en Brad Pitt, en de ruimte en rust die de drie uur (!) durende film schept, overstijgt deze film moeiteloos de grijze middelmaat. 
Johnny Depp speelt Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’. Een onderhoudende ‘cult’-film over verloren passie en verloren Verhalen, die meer door de sterke cast gedragen wordt dan originaliteit of verrassende plotwendingen. Als John R. DeMarco (Johnny Depp) gekleed in een Zorro-achtig pak van een gebouw wil afspringen, ‘praat’ psychiater Jack Mickler (Marlon Brando) hem naar beneden door in zijn waanbeeld te stappen. DeMarco ziet zichzelf namelijk als Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’, en Mickler als een mede-nobelman. Don Juan staat toe zijn levensverhaal aan de psychiater te vertellen. 
The Scarlet and the Black is een meer dan twintig jaar oude oorlogsfilm waarin Gregory Peck als idealistische priesters staat tegenover een altijd briljant acterende Christopher Plummer, die als een hoge SS-officier het door de Nazi’s bezette Rome terroriseert. De karakers krijgen van regisseur Jerry London ruimte voor diepgang en paus Pius XII komt er redelijk genadig van af. In 1943 wordt SS-kolonel Herbert Kappler in Rome gestationeerd om de stad onder volledige controle van de Nazi’s te brengen. Omdat Adolf Hitler en paus Pius XII een overeenkomst (concordaat) hadden gesloten, moet Kappler met groeiende tegenzin de neutraliteit van het Vaticaans grondgebied respecteren. 
Het verhaal is van een basale eenvoud. Will Keane (Richard Gere) is een rijke, oudere rokkenjager die valt voor de naïeve en ontwapenende schoonheid van een tweeëntwintigjarig terminaal zieke vrouw, Charlotte Fielding (Winona Ryder). Voor zij in zijn armen sterft, brengt zij een radicale bekering in hem teweeg, waardoor hij zich kan verzoenen met zijn dochter, die hij eerder nooit gezien heeft, en met zijn pasgeboren kleinzoon. De film hangt van clichés aan elkaar, maar het spel van Gere en Ryder is goed en ingetogen; langzaam bijna. De film krijgt de tijd het thema uit te spinnen. Het is een klassieke romantische tranentrekken uit de 'beste' Hollywoodtraditie, maar toch zijn er enkele elementen die in het oog springen. 
'Perfume: The Story of a Murderer' is een magisch verfilmd alchemistisch sprookje over een arme, simpele jongen met een bijzondere gave: het reukvermogen van een bloedhond. Het verhaal is voorspelbaar, maar walging en fascinatie blijven je aan de beelden kluisteren. Je bent als kijker getuigen van een poging van een gebroken mens zichzelf te vinden. Op zoek naar een geurende 'steen der wijzen' moet alles wijken. Het experiment van menswording leidt tot de afgrond van de dood. De hoofdpersoon lijkt een gevallen engel, jaloers op de mens, maar tegelijkertijd nooit in staat hem te imiteren. In Europa een daverend succes, in Amerika nauwelijks uitgebracht. 
De ‘film van Wilders’ is eindelijk uit. Het resultaat, ‘Fitna’, valt bitter tegen: het is een hatelijk politiek pamflet vermond als kunst. Maar het zet ons op een vreemde manier wel op het spoor van de echte strijd die gestreden moet worden. De film bestaat uit de bekende, gruwelijke beelden van de aanslagen op New York (11 september 2001), Madrid (11 maart 2004) en Londen (7 juli 2005), gelardeerd met uit de context gerukte, hatelijke koranverzen, tv-optredens van radicale imams, openbare executies en omineuze krantenkoppen. De bedreigingen aan het adres van Ayaan Hirsi Ali, Theo van Gogh, Ehsan Jami en Geert Wilders zelf worden prominent ingezet. Het resultaat is bedroevend. 
Eindelijk is ie uit! En wat valt ie tegen, de film van Wilders. En wat heeft de Nederlandse regering zich ontzettend in gijzeling laten nemen door één fanaat. Politici, opiniemakers, BN-ers, kunstenaars, iedereen die er in Nederland toe doet (of denkt dat te doen), heeft in de afgelopen maanden zijn of haar mening gegeven over Wilders film. Het niveau van de terrorismedreiging werd verhoogd tot substantieel. De film geeft geen enkele aanleiding tot commotie, en als de regering zich niet dik had gemaakt, had niemand er één minuut van wakker gelegen. Maar door de niet uitgezonden film tot zaak van nationale veiligheid te verheffen, verlaagden zij zich feitelijk tot Wilders’ niveau. 
Mary (2006) is de laatste film van de Amerikaanse regisseur Abel Ferrara. Zijn film ‘The Bad Luitenant’ leverde hem veel kritiek op vanwege al dan niet vermeend seksisme en verheerlijking van geweld en drugs. In het gnostische drama ‘Mary’ volgt Ferrara een compleet andere lijn: “Als je niet voortbrengt wat in je is, zal hetgeen in je is, je vernietigen.” Ferrara’s film is helaas zo zwanger van de (katholieke) beeld- en woordsymboliek dat horen en zien de kijker vergaat. ‘Mary’ is primair een film over het maken van een film. De egoïstische macho-regisseur Tony Childress (Matthew Modine) heeft een film geschreven over het leven van Jezus van Nazareth.
De meest bevochten hoofdstad ter wereld, terrorisme, een religieus-politiek complot, Antonio Banderas als gepassioneerde priester en een tombe met de overblijfselen van een gekruisigde. Alle ingrediënten voor een goede, onderhoudende film zijn in The Body (2001) aanwezig. Toch slaagt regisseur Jonas McCord er maar niet in om zijn religieuze complotfilm te voorzien van ook maar het kleinste laagje psychologie of theologie. Een gemiste kans, want het plot en de entourage dagen er zeker toe uit. Guttierez’ existentiële twijfel wordt mooi verbeeld. De scène dat hij plat op zijn gezicht voor het altaar ligt, de houding van de priesterwijding, is indringend en navoelbaar. 
I Am Legend is een moderne vampierenfilm. De uitstekend spelende Will Smith en de aantrekkelijke special effects kunnen de film echter niet boven het middelmatige uittrekken. En dat is jammer, want de plot heeft een aantal intrigerend componenten over het einde van de mensheid, verlossing, geloof en een verloren paradijs. De film heeft duidelijk religieuze motieven. Neville is als enige niet vatbaar voor het door mensen gemaakte losgeslagen virus. Gewapend met die kennis experimenteert hij met zijn eigen bloed om de gemuteerde mensheid te genezen. Neville verlost de aan zijn eigen collectieve zonden gestorven mensheid van de eeuwige duisternis door het vergieten van zijn eigen bloed. 
Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 08-12-07; Tempora.nu, 10-12-07
Onder hooggespannen verwachtingen en onder een boycot uit conservatief-katholieke hoek ging de film ‘The Golden Compass’ deze week in première. “Van de makers van ‘The Lord of the Rings’” is de slogan waarmee de film werd aangeprezen. De film is een geslaagde combinatie tussen de films over de Hobbit Frodo en de Harry Potter-cylcus. Adembenemende special effects, een sterke kast en een plot dat metafysica en natuurkunde á la Discovery Channel mengt, maken ‘The Golden Compass’ tot een visueel en inhoudelijk aantrekkelijk spektakel. Zoals het zo vaak gaat bij een boekverfilming leidt de uitwerking van het verhaal in ‘The Golden Compass’ tot haast en grote stappen. Er gebeurt veel en er wordt weinig uitgelegd. 
In 1998 regisseerde Brad Silberling zijn interpretatie van ‘Himmel über Berlin’ (1987). Het werd een magisch-realistische film over menswording. Een engel wordt mens, uit vrije wil. Zijn val leidt niet tot een eeuwige dood, maar tot zijn opstanding. Seth (Nicolas Cage) is een doodsengel, die met gelaten plichtsbesef de gestorvenen komt ophalen. Als Seth de ziekenhuisdokter Maggie (Meg Ryan) vergeefs ziet worstelen voor het leven van haar patiënt, breekt er iets in Seth. Eerst is hij alleen nieuwsgierig. Hij blijkt zich zichtbaar te kunnen maken aan Maggie, zonder dat ze op het punt staat dood te gaan. Seth verlangt naar Maggie’s liefde en om die te kunnen bereiken, verlangt hij tevens naar een mens te worden. 
The Secret of N.I.M.H. was de eerste film van de legendarische Disney-tekenaar Don Bluth, die hij in eigen beheer tekende en uitgaf. De film heeft een ware ‘cultstatus’ gekregen en wordt door critici alom bewonderd als een van de beste tekenfilms ook. Zelfs een kwart eeuw na zijn verschijnen boeit de duistere tekenfilm over vrijheid en de magie van taal die bevrijdt. Mevrouw Brisby is een verlegen muis die met haar kinderen op een boerenveldje leeft. Omdat het oogsttijd is, moeten ze verhuizen, maar de ziekte van één van haar kinderen, Timothy, verhindert dat. Met gevaar voor eigen leven bezoekt ze Grote Uil, die haar aanraadt contact te zoeken met een mysterieuze groep ratten die onder een struik bij de boerderij wonen. 
Het toneelstuk over Peter Pan van James M. Barrie was in 2004 precies honderd jaar oud. De film ‘Finding Neverland’ eert dit toneelstuk over de jongen die nooit volwassen wilde worden door een hommage aan de toneelschrijver. Hoewel Barrie’s leven zwaar geromantiseerd wordt, is het een magistrale film geworden door de onderkoelde acteerprestaties van Johnny Depp en een stevig script dat elke vorm van goedkoop sentiment voorkomt. Het is een film op leven en dood, letterlijk. Zowel Barrie als Llewelyn vinden hun ‘Neverland’. Forester weet door zijn sprookjesachtige en dromerige verbeelding van Neverland een scherp contrast te realiseren met de historische wereld waar ziekte, dood en roddels hoogtij vieren. 
De film ‘Kruistocht in Spijkebroek’ (‘Crusade in Jeans, 2006) vertelt het verhaal van een jongen uit de 21 e eeuws die in een kinderkruistocht in 1212 belandt. Hoewel de historische basis van deze kruistocht erg smal is, levert het wel een vermakelijke film op over geloof, en egoïsme. Het eerste thema in deze film is 'geloven'. Of juist ongeloof. In de kinderkruistocht vertrouwt iedereen op God, iets dat de Dolf slechts met grote kan begrijpen. Het wemelt in de film van uitspraken die gaan over het subtiele verschil tussen Godsvertrouwen en religieus fatalisme. Het begint al vroeg in de film als één van de kinderen aan dolf vraagt “Geloof je niet?”. En later – meer indringend – door Jeanne: “Zit je hoofd dan vol met niets anders dan twijfel.” 
Trouw-journalist Belinda de Graaf begint haar recensie van de film ‘Apocalypto’ met de zin “Het is best lastig om naar naar Mel Gibsons indianenavontuur te kijken, en de persoon van Mel Gibson te vergeten (…) die met zijn extreem bloederige spektakelstuk ‘The Passion of the Christ’ wereldwijde commotie heeft veroorzaakt.” De enige manier om ‘Apocalypto’ echter volledig te begrijpen is echter juist vanuit Gibsons voorlaatste film over Jezus van Nazareth. In beide films gaat het namelijk om een moderne verbeelding van een Middeleeuwse offertheologie van de bloederigste en wreedste soort. 
The Nativity Story vertelt het verhaal rond de geboorte van Jezus, maar de film draait feitelijk om de zwangerschap van Maria en haar moederschap. De fim is inhoudelijk-theologisch gecontroleerd door christelijke, joodse en islamitische theologen, en er zijn geen ongerechtigheden gevonden. Op zich niet vreemd, maar aan de andere kant eigenlijk wel, omdat het ons collectief kerstverhaal een bonte mix is van twee canonieke evangeliën (Lucas en Mattheus), zeker één apocrief evangelie (pseudo-evangelie van Jacobus) en allerlei interpretaties van deze gegevens in latere eeuwen. 
Geert-Meike.nl, 13-11-06
Deze week gaat de internationale filmversie van Thea Beckman’s bestseller Kruistocht in Spijkerbroek in première. Beckman schreef het boek zo’n dertig jaar geleden en werd een van de best verkochten Nederlandse (jeugd)boeken ooit. Meer dan een half miljoen exemplaren gingen over de toonbank en Kruistocht werd in vijftien talen vertaald. De historische basis voor deze Kinderkruistocht is echter zeer smal: een verkeerd vertaald woordje.
The Lake House (2006) speelt met de tijd. Net als de bijbel. De film is gebaseerd op de Koreaanse film Siworae. Het is een romantisch drama met een bovennatuurlijk tintje. De alleenstaande arts Kate (Bullock) neemt afscheid van haar fraaie huis aan het meer. Ze laat in de brievenbus voor het huis een brief achter voor de volgende bewoner. Vervolgens zien we architect Alex (Reeves) het huis betrekken en de brief lezen. Een paar zaken begrijpt hij echter niet en na wat heen en weer schrijven wordt duidelijk waarom: Kate leeft in 2006, maar Alex in 2004.