Don Juan de Marco (1995)
Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 12-05-07
Johnny Depp speelt Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’. Een onderhoudende ‘cult’-film over verloren passie en verloren Verhalen, die meer door de sterke cast gedragen wordt dan originaliteit of verrassende plotwendingen.
Als John R. DeMarco (Johnny Depp) gekleed in een Zorro-achtig pak van een gebouw wil afspringen, ‘praat’ psychiater Jack Mickler (Marlon Brando) hem naar beneden door in zijn waanbeeld te stappen. DeMarco ziet zichzelf namelijk als Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’, en Mickler als een mede-nobelman. Don Juan staat toe zijn levensverhaal aan de psychiater te vertellen. Dan ontstaan er twee parallelle verhaallijnen: die van Don Juan en Mickler en die van Don Juans verhalen.
De eerste verhaallaag is gebaseerd op een kort screenplay van Jeremy Leven ‘Don Juan DeMarco and the Centerfold’. De tweede vindt zijn inspiratie in de zo bekende legende van Don Juan, zoals die zo levendig verteld is door de Engelse Romanticus Lord Byron.
Verhalen
De verhalen die Don Juan over zijn ‘verleden’ vertelt (‘verzint, houdt Mickler in eerste instantie vol), doen aanvankelijk een beetje ‘kitscherig’ aan: bijna een parodie op Zorro- en vergelijkbare films. In Don Juans verhalen wemelt het van de schone doña’s en zwaardvechtende edelen. Uiteindelijk echter doen ze op geen enkele wijze afbreuk aan de film. Herinneringen – net als fantasieën overigens – zijn altijd ‘larger than life’: moeders zijn zachter, vrouwen mooier, gevechten heroïscher en pijnen intenser. Het zijn deze ‘verhalen’, herinneringen of fantasieën, die inhoud en richting geven aan ons leven. Zonder verhaal geen leven. Juans psychiater is zijn eigen verhalen vergeten en teert weg: oud, cynisch, uitgeblust, fantasie- en passieloos.
Genezer
De Juan begint de film als patiënt, maar eindigt hem als genezer. In die staat deze film in een lange filmgeschiedenis. Denk aan films als K-Pax (2001) en One Flew over the Cuckoo’s Nest (1975). De sessies zijn voor beide partijen genezend, maar vooral voor de psychiater zelf. Net als in K-Pax en One Flew is de omgeving van de ‘patiënt’ al snel diep onder de indruk van zijn charisma en charme. De ‘gek’ ontpopt zich als verlosser. Don Juan ‘bevrijdt’ Micklers ego van zijn zelfopgelegd rationalisme en ontketent hij lang vergeten emoties in hem. Aan het einde van de film geniet het echtpaar-op-leeftijd Mickler weer van elkaar en van de liefde alsof de tijd heeft stilgestaan.
'Cult'
De film heeft in sommige kringen een ware ‘cult-status’ verkregen. Het valt te bezien of deze film wel een dergelijke ‘zware’ kwalificatie kan dragen. Het verhaal is te voorspelbaar en begeeft zich teveel langs bekende verhaallijnen. Veel elementen zijn in andere films veel beter verwerkt. Wat de film echter wel uit doet stijgen boven het gemiddelde zijn de fenomenale karakteriseringen van Marlon Brando en Johnny Depp. Soms kan een sterrenkast een middelmatige film niet redden, maar in Don Juan de Marco lukt dit wonderwel zeer goed.
Meer informatie: Cinema.nl
...
|
