|
Française maakt de wereld medeplichtig
Ongepubliceerd, 20-03-08
Op 20-03-08 bereikte ons het bericht dat mevrouw Sébire was overleden.
Vanwege dit feit vond ik het niet meer gepast dit artikel ter publicatie aan te bieden, anders dan via deze site.
Een gruwelijk misvormde vrouw heeft het Franse Openbaar Ministerie gevraagd of zij sterven mag. Haar verhaal en foto zijn breed door de media verspreid, waardoor Chantal Sébire de wereld mede schuldig maakt aan haar zelfgekozen dood.
Haar foto is gruwelijk, elke keer als ik er naar kijk. Een tumor in haar gezichtholtes laat haar gezicht en vooral haar ogen opzwellen als bij een buitenaards wezen. Ze is bovendien blind en lijdt ondragelijke pijnen. Omdat de Franse wet verbiedt dat mensen worden geholpen bij hun vrijwillige zelfdoding, heeft zij bij de rechter om een uitzondering gevraagd. Die wees dit af: de wet is de wet. Minister van Justitie Rachida Dati voegde er nog aan: "de geneeskunde is er niet om dodelijke substanties toe te dienen".
Goliath versus David
Sébire’s toestand is natuurlijk afschuwelijk en zelfs mensonterend te noemen. Haar verzoek om actieve levensbeëindiging lijkt dan ook in eerste instantie heel begrijpelijk. Het lijkt zo verontrustend: een zwaar en dodelijke zieke, lijdende vrouw vraagt om een humane dood, maar het starre juridische systeem van Frankrijk houdt het tegen. Goliath tegen David. Het lijkt begrijpelijk, maar wat er tegelijkertijd gebeurt is veel verontrustender.
Openbaarheid
Sébire’s foto met daarop het vervormde, onmenselijke gezicht is in duizendvoud verspreid via tv, kranten en internet. Ze zoekt de openbaarheid met haar verzoek om euthanasie, en de media springen daar gretig op in. De vraag rijst echter: waarom? Waarom zoekt Sébire de publiciteit en ‘regelt’ zij niet in alle stilte haar eigen dood? Eén tripje naar bijvoorbeeld Zwitserland zou genoeg zijn – vergeef me de ongenuanceerdheid.
Voorvechter
Het eerste antwoord ligt voor de hand. Door haar zaak in de openbaarheid te brengen, probeert Sébire aandacht te vragen voor alle mensen die in een vergelijkbare, onhoudbare positie zitten. Zij neemt het voortouw om voor iedereen een humaan levenseinde af te dwingen. De media positioneren haar ook als zodanig: Sébire vecht voor een grotere, nu nog anonieme groep.
Gedeelde verantwoordelijkheid
Het tweede antwoord is verontrustender. Door haar ‘geval’ voor de rechter te brengen, hoopt zij op toestemming voor haar daad van rechtswege. Door zich zo uitgebreid te laten zien, maakt ze iedereen die door de media met haar kennismaakt, medeverantwoordelijk voor haar besluit en de uiteindelijke afloop: haar dood. Het woord ‘geval’ dat veel gebruikt wordt in de media, maakt Sébire woedend: “Ik ben geen geval! Iedereen die me schrijft wil dat de wet verandert. Laat het maar tot een referendum komen.” Ik snap dat de toch al zo zieke vrouw zichzelf als individu wil blijven zien, maar feitelijk heeft ze hier zelf de basis voor gelegd doordat ze naar buiten is getreden met haar ziekte.
Referendum
Het feit dat ze het woord ‘referendum’ gebruikt, laat zien dat Sébire wel degelijk de goedkeuring van het volk wil hebben. Sébire lijkt de loodzware verantwoordelijkheid voor haar zelfgekozen dood niet voor haar eigen rekening te willen nemen, maar trekt het internationale publiek mee in haar afwegingen. Feitelijk vraagt zij de rechterlijke macht en de publieke opinie om toestemming voor haar dood.
Bijna niemand zal ongeroerd blijven bij de aanblik van haar leed. Het is echter maar zeer de vraag of een dergelijk onderwerp als euthanasie zich leent voor een volksraadpleging. Het ‘geforceerde’ einde van een mensleven is niet in een simpel ‘ja’ of ‘nee’ te vangen.
...
|
