|
Recensie 'Finding Neverland' (2004)
Recensie, KFA-filmbeschouwing.nl, 23-09-07
Het toneelstuk over Peter Pan van James M. Barrie was in 2004 precies honderd jaar oud. De film ‘Finding Neverland’ eert dit toneelstuk over de jongen die nooit volwassen wilde worden door een hommage aan de toneelschrijver. Hoewel Barrie’s leven zwaar geromantiseerd wordt, is het een magistrale film geworden door de onderkoelde acteerprestaties van Johnny Depp en een stevig script dat elke vorm van goedkoop sentiment voorkomt. Het is een film op leven en dood, letterlijk.
Het verhaal van 'Finding Neverland' (2004) is qua verhaal vrij eenvoudig. Barrie (Johnny Depp) is een middelmatig presterende toneelschrijver. In zijn uitgebluste huwelijk met Mary vindt hij geen inspiratie. Die vindt Barrie wel in de jonge, aantrekkelijke weduwe Llewelyn Davies (Kate Winslet) en haar kinderen. Barrie’s inspiratie bloeit op, net als de roddels van de 'high society' over de relatie van Barrie en Llewelyn, en de afgunst van Davies’ moeder, die niets ziet in de speelgrage flierenfluiter. Hoewel de geschiedenis hier en daar behoorlijk geweld wordt aangedaan, stoort dit de kijker totaal niet.
In het 'echte' verhaal over Barrie en Llewelyn en haar kinderen, komen steeds grotere episodes waarin de toneelschrijver met Llewelyns kinderen speelt. De kijker herkent in deze 'fictieve' delen allerlei elementen uit de latere Peter Pan: de Slimme Jongens, de piraten, indianen, de holle boom, enzovoorts. Deze 'historische' en 'fictieve scènes' lopen eerst serieel aan elkaar tot ze bij de apotheose van de film in elkaar opgaan. Llewelyn is namelijk dodelijk ziek en moet daarom de première van Barrie’s toneelstuk over Peter Pan missen. Als de schrijver samen met haar kinderen Peter Pan opvoert in haar slaapkamer, treedt ze letterlijk binnen in de fantasiewereld van Neverland. De regisseur Marc Forester heeft in verschillende interviews aangegeven dat hij vooral een film wilde maken over de menselijke fantasie, en hoe deze in staat is om de werkelijkheid daadwerkelijk te transformeren. En dat is hem onmiskenbaar gelukt.
Contrast
Zowel Barrie als Llewelyn vinden hun ‘Neverland’. Forester weet door zijn sprookjesachtige en dromerige verbeelding van Neverland een scherp contrast te realiseren met de historische wereld waar ziekte, dood en roddels hoogtij vieren. Door elkaar geïnspireerd weten Llewelyn en Barrie buiten deze voorgegeven maatschappij te stappen en op te gaan in een 'betere wereld'. In Llewelyns geval letterlijk, want de scène die volgt op de apotheose is haar begrafenis. 'Finding Neverland' gaat eigenlijk over leven en dood. Dezelfde periode die voor Barrie zijn succes als een van de beste toneelschrijvers van het Britse Rijk vestigde, betekent tegelijk zijn afscheid van zijn eerste liefde Mary en zijn tweede liefde Llewelyn.
'Zuiver'
Forester weet de film nog op een andere manier 'zuiver' te houden. Elke mindere regisseur zou de aantrekkingskracht tussen Llewelyn en Barrie louter erotiserend weergeven, waarmee de aandacht voor de schepping van Neverland zou worden afgeleid. Forester suggereert in zijn scènes wel liefde en genegenheid tussen de twee zo verschillende mensen, maar houdt het bij deze suggestie. De regisseur heeft met 'Finding Neverland' een zeer aangrijpende film gemaakt, zonder naar goedkoop sentiment te hebben gegrepen. De film eindigt lyrisch en tragisch tegelijk, met een onmiskenbaar 'traanmoment' als gevolg. Maar deze emoties worden opgeroepen door de beelden en het gewicht van de gebeurtenissen, niet door overdadige special effects of goedkope emoties.
Meer informatie: Cinema.nl
Bron: Deze recensie is eerder gepubliceerd op KFA-filmbeschouwing.nl.
...
|
